امروز دوبار و به مناسبتهای مختلف مطالبی رو نوشتم ، اما وقتی نوشتنم تموم شد و شروع به بررسی مجدد نوشته کردم ، دیدم نیاز به ویرایش داره. وقتی کار ویرایش تموم شد فقط یه صفحه سفید باقی مونده بود و بقیه متن حذف شد! از کار و حال خودم متعجبم اما وقتی دقت میکنم ، میبینم کار درستی انجام دادم. سخن گفتن ، مثل ریختن آب میمونه ، اگر درست باشه ، مفید فایده خواهد بود و اگر نادرست باشه ، هم مضره و هم ممکنه دیگه قابل جمع کردن نباشه.

نوشتن این حسن بزرگ رو داره که آدم بفهمه توی ذهنش چی میگذره. خوندن نوشته های خودمون ، راهی خوبیه برای اینکه بررسی مجددی در مورد افکارمون داشته باشیم. ( این حرفا رو از یه دوست خوب یاد گرفتم. خدا حفظش کنه )