امروز ، سالگرد شهادت یکی از فرماندهان ارشد و مظلوم دفاع مقدس ، شهید والامقام سپهبد صیاد شیرازی است.


 

 

در سالهای جنگ تحمیلی کم نبودند فرماندهان شجاع و لایقی که در ارتش و سپاه حضور داشتند و با ابتکارات و اقدامات نظامی خود لرزه بر اندام دشمن بعثی می انداختند. بسیاری از این فرماندهان رشید در همان دوران جنگ به شهادت رسیدند و نامشان را در دفتر دلاور مردان ایران زمین جاودانه کردند اما آنچه باعث میشود سپهبد شهید صیاد شیرازی در این میان درخششی ویژه داشته باشد ، نه فقط شجاعت و دانش نظامی و اخلاص او ، بلکه مظلومیت و شکیبائی این مرد بزرگ است.

 

گروهی که گویا در همان زمان جنگ ، از فردای اتمام جنگ باخبر بودند و میدانستند بلاخره روز تقسیم غنائم فرا میرسد ، تمام افتخارات جنگ را یکسره به نام خود و اطرافیانشان به ثبت رساندند. شاید روزی این امکان پدید آید که رویدادهای جنگ ( خوب و بدش ) مورد بازخوانی قرار گیرد تا برخی حقایق آشکار شود. در آن دوران ، فرماندهانی بزرگ همچون صیاد شیرازی بدلیل فضاسازیهای کاذب عده ای ، مورد بی مهری قرار گرفتند ، سیلی بر گوش آنان نواخته شد و بجای تقدیر از زحماتشان ، درجه های نظامی آنان را باز پس گرفتند.

 

پس از اتمام جنگ و آغاز دوران سازندگی به ناگهان مشخص شد در همان زمان که عده ای در بوقهای تبلیغاتی خود میدمیدند که تمام زندگی خود را وقف جنگ کرده اند ، گروهی از آنان مشغول تحصیلات عالیه در دانشگاههای کشور بوده اند! جالب است..... عده ای دانشگاه نظامی را در دوران رژیم پهلوی سپری کرده بودند و با یک دنیا اطلاعات نظامی آماده ی رزم بودند ، عده ی دیگری درس دانشگاه را رها کردند و در واحدهای مختلف سپاه ، حفظ میهن و حفاظت از دستاوردهای انقلاب اسلامی را بر همه چیز مقدم شمردند اما گروه سومی هم بودند که اسما" در جنگ حضور داشتند ولی رسما" خود را برای فردای بعد از جنگ آماده میکردند. صیاد شیرازی ، بعد از اتمام جنگ ، هیچ پست و سمت اجرایی نداشت و تقریبا" به کناری گذاشته شد.

 

دارا بودن درجات عالی نظامی چیزی از تواضع ، فروتنی و شکیبایی این مرد بزرگ کم نکرد. او کماکان صیاد دلها بود اما صد حیف که قدرش دانسته نشد و در هیاهوهای برخی فاتحان دروغین جنگ ، صدای صیاد بگوش نرسید و سیمایش دیده نشد. در مظلومیت او همین بس که از یک سو مورد بی مهری داخلیها قرار گرفت و از سوی دیگر توسط منافقین به شهادت رسید. این واقعه هم عجیب است. معمولا" کسانی که نظام اینچنین رفتاری با آنان دارد خیلی راحت به دام بیگانگان می افتند. نمونه هایی از این دست را این روزها میتوانیم ببینیم. اما منش و عملکرد صیاد شیرازی آنگونه بود که نه تنها به دام نیفتاد بلکه آنان بر حذف دائمی صیاد مصمم شدند. در سال 78 و در چنین روزی ، جسمی خاکی این شیر بیشه ی ایران زمین ، هدف آماج گلوله هایی شد که صیاد ، از سالها قبل خودش را برای مواجهه با آن آماده کرده بود.

 

پیکیر مطهرش بر روی دستان خیل عظیم مردم به منزل ابدیش رهسپار شد. صیاد شیرازی تنها شهیدی است که رهبر معظم انقلاب در مقابل چشم حاضران در مراسم و دوربینهای تصویربرداری ، خم شدند و بر تابوت حامل پیکر مطهر این شهید بزرگوار بوسه زدند. ایشان اینکار را برای هیچ شهید دیگری انجام نداده اند......

 

یادش گرامی باد