تعطیل اعلام شدن برخی روزهای سال برای این بوده که مردم فرصت پرداختن به موضوعی خاص ( که تعطیلی به همون مناسبت بوده ) داشته باشند اما آیا الان رویکری مردم به همین گونه است؟


در حالیکه روزهای 14 و 15 خرداد به مناسبت سالروز ارتحال امام راحل و قیام 15 خرداد تعطیل است و تمام برنامه های رسانه ی ملی در ارتباط با حضرت امام بود ، جاده های استانهای شمالی و دیگر شهرهای دیدنی کشور شاهد ترافیک بسیار سنگینی بود که نشان از استفاده  بسیاری از مردم از این تعطیلات 3 و یا 4 روزه بود ( 5 شنبه و جمعه هم اومد دم دست اون دو روز تعطیلی ). به نظر میرسه بجز تعطیلات عید نوروز ، 28 صفر ، 21 رمضان و تاسوعا و عاشورای حسینی ( که تمام توجه و ذهنیت مردم متوجه مناسبت خاص اون روزها است ) در بقیه ی تعطیلات ، تعطیل بودن برای مردم بیشتر مورد توجه قرار گرفته.

 

نمیدونم کی بنا است به این وضعیت سر و سامانی داده بشه. از یه طرف تعطیلات در کشور ما زیاده و از طرف دیگه بخاطر پراکنده بودنش ، امکان استفاده از زیبائیهای طبیعت در فصلهای پاییز و زمستان و ماه اردیبهشت از مردم گرفته شده. تعطیل کردن ایام برخی مناسبتهای مذهبی ، به ارزش و اهمیت اونها اضافه نمیکنه بلکه اون چیزی که مهم است توجه کردن مردم به این مناسبتها است. لازمه ی اینکار هم تعطیلی نیست. برای میلاد نبی اکرم صلی الله علیه و آله و سلم ، میلاد امام علی علیه السلام ، میلاد امام زمان عج الله تعالی فرجه و یا ایام سوگواری ( بجز تاسوعا و عاشورا که حسابش جداست ) میشه مراسمی خاص رو در یک نیم روز برگزار کرد و از تعطیل شدن کشور پرهیز نمود. برای برخی مناسبتهای ملی هم میشه همین کار رو انجام داد و تعطیلی ایامی چون 12 فروردین ، 15 خرداد و 29 اسفند رو حذف کرد. تعطیلات مدارس در ایام نوروز رو هم بهتره از 13 روز کنونی ( که در عمل به 20 روز هم میرسه!!! ) یه یک هفته تقلیل بدهند.

اگر تمام این کاهشهای رو داشته باشیم اونوقت میشه تعطیلات کوتاه مدت پائیزه و زمستانه رو هم در دستور کار قرار بدهند.