دیروز میخواستم به جناب امانی پیشنهاد کنم این یکشنبه رو تمرین با ابزار انجام ندیم و بریم قله. یه مقدار کمر درد داشتم و از طرفی میخواستم تمرین بیشتری برای صعود دماوند انجام بدم. اما از اینکار منصرف شدم. دیگر دوستانی که توی گروه هستند و فرزند کوچکم به سنگنوردی علاقه ی زیادی دارند. مثل همیشه ساعت 3.5 در محل ورودی صفه حاضر شدیم.

با صلاح دید جناب امانی بنا شد از مسیر خط سفید صعود کنیم. این اولین صعود بنده و چهار نفر دیگه از همراهان از این مسیر بود ؛ مسیری که هم دست به سنگ داره ، هم از ابزار حمایت باید استفاده کنیم و هم صعودش به روش گرده ای است ( یه نفر تحت حمایت بالا میره و سپس در جایی خودش رو مستقر میکنه و نقش حمایت کننده ی نفر پایینی رو انجام میده )

مسیر خط سفید در کنار مسیر گل زرد و در دیواره ی شمالی کوه صفه قرار داره. با رسیدن به ابتدای مسیر ، همه تونیکهای مخصوص سنگنوردی رو پوشیدیم. بنا شد بنده با حمایت جناب امانی سرطناب بالا برم. در این مسیر باید یه 5-4 متری بالا بریم تا به اولین رول برسیم. داشتن گیره های مناسب برای دست و پا باعث شد تا براحتی از این قسمت عبور کنم. تا رسیدن به ایستگاه حمایت اول ، سه اسلینگ باید میزدم. اینکار با راهنمایی جناب امانی بخوبی انجام شد. وقتی اسلینگ سوم زده میشه ، برای رسیدن به ایستگاه باید از پرس هر دو دست و یا استفاده از گیره های ناخنی بهره برد.

با رسیدن به ایستگاه اول ، خود حمایت زدم تا طناب برای صعود جناب امانی آزاد بشه. ایشون علیرغم پا دردی که هنوز اذیتشون میکنه خیلی راحت بالا اومدند. با رسیدن جناب امانی ، آماده شدم تا به ایستگاه بعدی برم. با نصب دو اسلینگ و حرکت پا گستر به ایستگاه دوم رسیدم. در این ایستگاه دیگه رول وجود نداشت اما یه سوراخ در داخل یک سنگ محکم ایجاد شده بود که میشد با استفاده از تسمه کوهنوردی ، کارگاه حمایت درست کرد. اینکار رو انجام دادم. حالا دو ایستگاه حمایت داشتیم. پنج نفر دیگه از همراهان به ترتیب صعودشون رو شروع کردند. اونها با حمایت جناب امانی به ایستگاه اول و با حمایت بنده به ایستگاه دوم میرسیدند. طناب 50 متری آپولو2 ( 11 میلی متری ) برای کار در دو ایستگاه بسیار مناسب بود.

از ایستگاه دوم به بعد ، صعود رو بدون ابزار ادامه دادیم. مسیری مارپیچ با شیبهای بعضا" تند مرحله به مرحله ما رو بالاتر میبرد. در چند جا عرض مسیر خیلی کم میشد. بخاطر شیب نزدیک به عمودی دیواره ی شمالی صفه ، باید با احتیاط زیاد عبور میکردیم تا خطر سقوط کاهش پیدا کنه. در قسمتی دیگه از مسیر ، یه بار دیگه استفاده از ابزار لازم شد. این قسمت رو میشد بدون ابزار هم رفت اما بخاطر ریزشی بودن مسیر و نیز رعایت تمامی جوانب ایمنی ، با حمایت بالا رفتیم. در اینجا دو رول وجود داشت ؛ رول اول برای حمایت کننده بود. من سر طناب بالا رفتم و یه دونه اسلینگ در مسیر زدم. بعد از اسلینگ سنگها بشدت ناپایدار و ریزشی میشدند. هر چند اندازه ی سنگها کوچک بود اما افتادنشون از اون ارتفاع میتونست خطرات جدی برای کسانی ایجاد کنه که دهها متر پایین تر از ما بودند.

ادامه ی مسیر دیگه دست به سنگ بود. البته یکی دو نقطه ی چالشی هم داشت که در یکی از اونها تسمه ای که به تونیکم متصل بود به سنگ گیر کرد و نفر پشت سری اون رو برام آزاد کردند.

بلاخره به شاه دژ رسیدیم. خوشحال از اینکه یکی دیگه از مسیرهای جذاب ، فنی و زیبای صفه رو به کارنامه ی صعودهای خودمون اضافه کرده بودیم. روی شاه دژ ، چند کارگر مشغول کار بازسازی این قلعه ی تاریخی بودند. چهره های این کارگران وقتی که دیدند ما داریم از چنین مسیری بالا میایم دیدنی بود. پایین رو نگاه میکردند و با تعجب از ما میپرسیدند شما چه جوری از اینجا بالا اومدین؟؟؟!!!

جناب امانی زحمت کشیدند و با دوربین تلفن همراه چند عکس از این صعود تهیه کردند. البته گرفتن این عکسها بعد از رسیدن به ایستگاه دوم شروع شد. دیشب بدلیل یه مشکل فنی نتونستم عکسها رو باز کنم. انشاءالله امشب اینکار رو انجام میدم و تعدادی از اونها رو در وبلاگ منتشر میکنم.