امشب با خوندن نامه ی آقای محمد اوده در مورد ثبت رکوردهای جدید آقای استم ، ذهنم سفری به گذشته ی نه چندان دور کرد...... یادم اومد که یه بار در یه نامه ، مطالبی رو مطرح کرده بودم که حالا بعد از گذشت چند سال ، میبینم که پیش بینی اون روزم شکل واقعیت بخودش گرفته ...... امشب تاسف فرصتهایی رو میخورم که میتونستیم بهتر ازش استفاده کنیم......

توی بخشهایی از اون نامه ( که در تاریخ 17 اسفند 1384 نوشته شده و نسخه ای از اون رو در بایگانی ایمیل Yahoo دوباره دیدم ) نوشته بودم ممکنه ICOP امروز اعتبار علمی کمی داشته باشه اما افراد معتبر و علمی زیادی با این گروه در ارتباط هستند ، و ارائه نتایج کارهای رصدگران ایرانی برای این گروه باعث میشه نخبگان رویت هلال دنیا از نتایج این فعالیتها آگاه بشن...... نوشته بودم منحصر کردن ارائه گزارش رصدها به مجله Sky & Telescope درست نیست. میدونستم اگر اینجور بشه ، با تغییر سیاستها و یا رفتن آدمها ، ممکنه این کانال ارتباطی انحصاری بسته بشه و ......

امروز دو تغییر رخ داده ؛ ICOP تبدیل به یه مرجع علمی معتبر در زمینه رویت هلال شده و از سوی دیگه ، کانال ارتباطی ما با مجله Sky & Telescope تقریبا" قطع شده...... حیف که اون روز کسی حرفام رو درک نکرد.....البته خودم هم مقصرم ؛ چرا که در مواردی نحوه بیان من اشکال داشت و باعث ایجاد حساسیتهایی شد. نتونستم با زبان و بیانی مناسبتر به دیگران بگم که چی ممکنه پیش بیاد. نتونستم یه اجماع در این رابطه بوجود بیارم...... ولی برام عین روز روشن بود که همه چیز در آینده ای نه چندان دور تغییر میکنه......

در طول این چند ساله ، چندین دستاورد مهم در زمینه رویت هلال ( بخصوص رویت در روز ) بدست آوردیم اما کو اثر و نمودی از این دستاوردها؟ بجز سه مقاله آقایان حسن زاده ، رستمی و نیری ، کدام حرکت بین المللی رو از رصدگران ایرانی هلال ماه شاهد بودیم؟ نکته ی جالب این موضوع هم اینه که اندک تلاشهای بین المللی ما هم ، در سایت ICOP و گردهمائیهای بین المللی این گروه انجام شده ؛ همون گروهی که روزی ، بسیاری از ما در مورد صلاحیتهای علمی اون تردید داشتیم......

در سال قبل تلاشهایی شد که حداقل در زمینه ی اطلاع رسانی بین المللی به یه اجماع برسیم اما با گذشت مدت زمانی طولانی ، هنوز نتیجه ی خاصی نگرفتیم چرا که مثل همیشه اونقدر باید حواسمون به حواشی باشه که نتیجه اش ، دور شدن از اصل و متن قضیه است...... نمیدونم والله..... نمیخوام شخص و یا اشخاص خاصی رو متهم کنم و بگم اونها مقصرند. من هم به اندازه ی خودم تقصیر دارم. شمایی که رویت هلالی هستین و این نوشته رو میخونید هم در حد خودتون مقصرید. همه مقصر هستیم. نتونستیم از نام ایران و ایرانی در این عرصه ی علمی و در صحنه ی بین المللی دفاع کنیم. اونقدر با هم دعوا و جر و بحث کردیم که یادمون رفته هدفی مشترک داریم و یه روزی با هم ندار بودیم و با جان و دل برای اعتلای نام ایران و پیشبرد دانش رویت هلال ، در کنار هم کار و فعالیت میکردیم. همیشه چشمامون و نگاهمون به تک ستاره ها بوده. زحمت کشیدیم ، اما کسی در دنیا متوجه نشده چیکار کردیم ؛ بس که به حاشیه ها بها دادیم ، بس که کار هم رو نفی کردیم  بس که ایرادهای بنی اسرائیلی گرفتیم ( هم خودم و هم بقیه ) .......

امشب دلم دوباره به درد اومد...... جای رکوردهای مهندس میر سعید ، محسن شریفی ، عباس احمدیان ، رصدهای مهم نیاسر کاشان ، کارهای مهم برو بچه های فعال خراسانی ، تهرانی ، اراکی ، سمنانی ، خوزستانی ، کرمانی ، اصفهانی و دیگر رصدگران گرامی جای جای ایران عزیز در عرصه ی اطلاع رسانی بین المللی خالی است......

ما زمانی میتونیم حقانیت خودمون رو اثبات کنیم که حضوری فعال در عرصه ی بین المللی داشته باشیم. در عرصه داخلی چند ساله که به این مهم دست پیدا کردیم و در اکثر قریب به اتفاق موارد ، کارشناسان و رصدگران هلال و تقویم ، تعیین کننده وضعیت آغاز ماههای قمری در ایران هستند در حالی که تا قبل از اون ، دو شاهد عادل ، میتونستند تمام رشته های علمی کارشناسان و رصدگران رو به پنبه تبدیل کنند. این موفقیت چگونه بدست اومده؟ با سکوت کردن؟ با عدم انتشار نتایج رصدها؟

خیر. این موفقیت مرهون تداوم رصد و کار مستدام و فراوان در عرصه ی اطلاع رسانی داخلی ( علیرغم برخی بی مهریها ) بود. چرا همین روش رو در عرصه ی بین المللی در پیش نمیگیریم؟........

امشب دل پر دردی دارم....... از خودم بدم اومده که چرا ساکتم....... میدونم خیلیها هم مثل من از وضعیت کنونی راضی نیستند...... چاره ی این درد چیه و برای درمانش باید چیکار کرد؟