یکی از شایعترین مشکلات و آسیبهایی که ممکنه در حین کوهپیمایی و کوهنوردی پیش بیاد ، پیچ خوردن مچ پا است. حرکت در سطوح ناهموار کوهستان بخصوص در جاهایی که سنگ ریزه و یا تکه سنگهای کوچک و بزرگ در مسیر وجود داشته باشه ، احتمال بروز این آسیب رو بیشتر میکنه. برای همین همیشه توصیه میشه در کوهپیمایی و کوهنوردی حتما" از کفشهایی استفاده کنیم که ساق بلند باشه و مچ پاها رو بطور کامل پوشش بده.

هرچی این مدل کفشها برای حفظ سلامت مچ پا مفیده ، برای سنگنوردی و انجام حرکات ظریف روی سنگ ، دردسرزا هستند. برای سنگنوردی بهتره از کفشهای سبکی استفاده کنیم که چسبندگی زیادی روی سنگ داشته باشه و همچنین این امکان رو بده که روی جاپاهای بسیار کوچک حرکت کنیم. چون بیشتر مسیرهایی که معمولا" بنده در صفه استفاده میکنم ترکیبی از کوهپیمایی و سنگنوردی است ، همیشه از کفشهای کتانی معمولی و سبک استفاده میکنم تا بهتر روی سنگها حرکت کنم اما اینکار ریسک آسیب دیدن مچ پا رو بیشتر میکنه ؛ اتفاقی که ظاهرا" روز دوشنبه ( پریروز ) برام پیش اومده.

دوشنبه در آخرین بخشهای حرکت گروهی ، از یه شیب تند با سرعت بالا اومدم. در حین حرکت یکی دو بار پام روی سنگریزه ها لغزید ولی مشکل خاصی نداشتم و راه رو ادامه دادم. دیروز که خواستم برم کوه ، دردی در قسمت مچ پای راستم حس کردم. بی خیال این درد مختصر ، به همراه دوستان از مسیر قاراپت رفتم قله و برگشتم. امروز هنوز این درد وجود داره و اگر یه نموره مچ پام رو زیادی بچرخونم یا بهش فشار بیارم ، احساس درد شدیدتر میشه. از صبح امروز ، انگشت همین پای راستم هم بصورت خفیف درد گرفته و یه جور حالت مورمور شدن ملایم در روی پام حس میکنم. ظاهرا" باید چند روزی استراحت به خودم بدم تا ببینم این مشکل برطرف میشه یا نیاز به پیگیریهای پزشکی داره.

در روزهای آتی برنامه ی صعود به قله شیرکوه یزد رو داریم و امیدوارم این درد پا ، مانعی برای حضورم در این برنامه نشه.