تیم ملی ایران دیشب بازی کاملا" بی برنامه ای رو در مقابل قطر به نمایش گذاشت. قدری خوش شانس بودیم که به قطر نباختیم. مربی فعلی تیم ملی ، آدم کار بلدی است اما مشکلات زیر ساختی و فرهنگی باعث شده نتیجه ی مناسبی در تیم ملی بدست نیاریم.

امکانات باشگاهها و زمینهای مناسب برای تمرینات چیزی در حد صفر است. توان تدوین و اجرای برنامه بلند مدت نداریم. بدلیل مسائل سیاسی ، هیچ تیمی در دنیا ( بجز آلبانی! ) حاضر نیست با تیم ملی ما مسابقه ی دوستانه برگزار کنه. اونقدر برای بزرگترها احترام قائلیم که بجای میدون دادن به جوانان با استعداد و پرتوان ، از پیرمردهای دهه های گذشته در پستهای حساس تیم ملی استفاده میکنیم. هر چی در بازیکن سالاری ید طولایی داریم ، در بازیکن سازی درجا میزنیم. دلمون رو خوش کردیم به یه قل دو قلهایی که در بازیهای باشگاهی داخلی داریم. هنوز خواب میبینیم که قدرت برتر آسیا هستیم و آسیا برای فوتبال ما کوچیکه. با این وضعیت ، هیچ امیدی به این تیم نیست و اگر هم با استفاده از جادو و جنبل و شانس و اقبال ، بطور اتفاقی ( نظیر برد مقابل ازبکستان ) به جام جهانی راه پیدا کنیم ، عین سیبل تیراندازی ، سوراخ سوراخمون میکنند.

اخر هفته برنامه ی صعود به قله ی کرکس خواهیم داشت. این قله رو خیلی دوست دارم ؛ شاید بخاطر اینکه هم نزدیک اصفهانه و هم اولین قله ای بود که صعود کردم. طبیعتش زیباست و هواش دلپذیر. دوری از غوغای شهر و حضور در محیط تاریک و ساکت طبیعت ، آرزوی همیشگی ام شده......