خرّم آن بقعه که آرامگه یار آنجاست

کتابی در مورد صنایع بدیعی ( آرایه های ادبی ) میخوندم. در توصیف " لفّ و نشر " آورده بود : در اصطلاح علم بدیع آنست که ابتدا چند چیز را در کلام بیاورند آنگاه کاربرد و معانی آن اشیاء یا الفاظ را به دنبال هم بیاورند. تواناترین شاعر ایران زمین در این صنعت ادبی ، کسی نیست جز حکیم ابوالقاسم فردوسی. حکیم فردوسی در دو بیت زیر ، لفّ و نشر را در نهایت زیبایی بکار گرفته است :

به روز نبرد آن یل ارجمند

به شمشیر و خنجر ، به گرز و کمند

برید و درید و شکست و ببست

یلان را سر و سینه و پا و دست

با کنار هم قرار دادن کلمات سه مصرع آخر خواهیم داشت ؛ شمشیر برید سر ، خنجر درید سینه ، گرز شکست پا و کمند بست دست.

خوندن این اشعار هوای خوندن شاهنامه رو در سرم انداخت. خیلی وقتها داستانهای شاهنامه رو برای اعضای خونواده میخونم. وقتی چشمم به اشعار شاهنامه میوفته و بیتها رو قدم بقدم با چشمهام طی میکنم ، شور و هیجان خاصی در وجودم پدید میاد. شاهنامه در نهایت ظرافت و زیبایی سروده شده و حکیم فردوسی با زحمتی سی ساله ، مانع از اون شد که زبان پارسی و تاریخ ایران بدست فراموشی سپرده بشه. روحش شاد

ابیاتی از شاهنامه در آفرینش آفتاب و ماه رو بعنوان عیدی تقدیمتون میکنم.

ز  یاقوت  سرخ ست  چرخ  کبود

نه  از  آب و  باد و  نه  از  گرد و  دود

به  چندین  فروغ و  به  چندین  چراغ

بیاراسته  چون  به نوروز  باغ

روان  اندرآن  گوهر  دلفروز

کزو  روشنایی  گرفتست  روز

که  هر  بامدادی  چو  زرّین  سپر

ز  مشرق  برآرد  فروزنده   سر

زمین  پوشد  از  نور  پیراهنا

شود  تیره گیتی   بدو  روشنا

چو  از  مشرق  او  سوی  خاور  کشد ( kashad )

ز  مشرق  شب تیره   سر  برکشد

نگیرند  مر  یکدگر  را   گذر

نباشد  ازین  یک  روش  زاستر

ایا  آنکه  تو  آفتابی  همی

چه  بودت  که  بر  من  نتابی  همی

چراغ ست  مر  تیره شب  را  بسیچ

به  بد  تا  توانی  تو  هرگز  مپیچ

چو  سی  روز  گردش ( gerdash )  بپیمایدا

دو  روز و  دو  شب  روی  ننمایدا

پدید  آید  آنگاه  باریک و  زرد

چو  پشت  کسی  کو  غم  عشق  خورد ( khavard )

چو  بیننده  دیدارش  از  دور  دید

هم  اندر  زمان  او شود  ناپدید

دگر شب  ،  نمایش ( nomaayesh )  کند  بیشتر

ترا  روشنایی  دهد   بیشتر

به  دو  هفته  گردد  تمام و  درست

بدان  بازگردد  که  بود  از  نخست

بود  هر  شب  آنگاه  باریکتر

به  خورشید  تابنده  نزدیکتر

بدینسان  نهادش ( nehaadash )  خداوند  داد

بود  تا  بود  هم  برین  یک  نهاد ( nehaad )

(شاهنامه فردوسی ، جلال خالقی مطلق)


نوشته شده در تاريخ چهارشنبه ٧ شهریور ۱۳۸٦ توسط علیرضا بوژمهرانی

آپلود عکس

خرید اینترنتی

فال حافظ

قالب وبلاگ

.: Weblog Themes By Blog Skin :.

آپلود عکس

خرید اینترنتی

فال حافظ

قالب وبلاگ