آمارگیری اخیر نشون داد که نرخ رشد جمعیت کشور کاهش پیدا کرده ، سن ازدواج بالا رفته ، میانگین سنی جمعیت کشور رو به رشد بوده و تعداد خانوارهای تک نفری ( زندگی مجردی ) رو به افزایش است. این موضوع باعث شد که در روزهای اخیر صحبتهایی در مورد درستی و یا نادرستی سیاست کنترل جمعیت ( داشتن حداکثر 2 فرزند ) مطرح بشه.

شکی نیست که کم شدن جمعیت خانوارها ، افزایش سن ازدواج و پیر شدن جمعیت کشور میتونه مخاطرات فرهنگی ، اجتماعی و اقتصادی برای کشور در پی داشته باشه اما سوال اینجاست که  برای حل این مشکل ، آیا فقط باید مردم رو برای بیشتر بچه دار شدن تشویق کنیم؟! رئیس محترم جمهور در چند سخنرانی عمومی و در سفرهای استانی ( از جمله در جمع مردم کاشان ) دقیقا" همین موضوع رو از مردم خواسته!!

واقعیت اینه که عدم تمایل مردم به داشتن بچه های زیاد ( مثل دهه های قبل از انقلاب و اوایل انقلاب ) دلایل متعددی داره که برخی از اونها عبارتند از : مشکل شدن شرایط ازدواج جوانان بدلیل مسائل فرهنگی اجتماعی و اقتصادی – رواج مصرف گرایی و تجمل گرایی در جامعه - بالا رفتن سن ازدواج در خانمها  که باعث محدود شدن زمان بهینه برای بچه دار شدن خواهد شد ( خانمها بهتره تا قبل از رسیدن به 35 سالگی بچه هاشون رو دنیا بیارن ) – مشکلات فراوان اقتصادی برای تامین معیشت خانواده ( این یکی دیگه شرح و بسط و توضیح نمیخواد و همه  مطلع هستند ) – تاثیرپذیری کورکورانه از فرهنگ بیگانه - محدود و کوچک شدن خانه ها ( تبدیل خانه های حیاط دار به آپارتمان های نقلی ) که برای یه خانواده ی 4 نفری هم مناسب نیست چه برسه به بیشتر از اون – عدم تکافوی فضاهای آموزشی ، پرورشی ، تفریحی و ورزشی موجود برای جمعیت کنونی کشور – عدم تکافوی وقت والدین برای تربیت و پرورش فرزندان ( وظیفه والدین فقط اقدام برای تولد بچه نیست بلکه وظایف اونها بعد از تولد فرزندان تازه شروع میشه و دهها سال بطول خواهد انجامید ) - نبودن فرصتهای اشتغال متناسب با سطح علمی جوانان و ....... چندین و چند دلیل دیگه

کی بدش میاد که در یه شرایط خوب و نرمال ، فرزندان زیادی داشته باشه؟ پدر بزرگهای ما فرزندان خیلی زیادی داشتند ، فرزندان پدران ما هم زیاد بودند اما ما نسلی هستیم که فرزندانمون فقط یه برادر و یا یه خواهر داره. این غمناکه ، اما اگه بدون حل ریشه ای برخی دلایلی که در بالا از اون یاد کردم ، خانواده ها برای افزایش تعداد بچه هاشون اقدام کنند ، ممکنه مشکل پیر شدن جمعیت برطرف بشه اما این احتمال هم هست که ایران تبدیل بشه به بنگلادشی دیگر ؛ کشوری مسلمان با جمعیت بسیار زیاد و جوان اما فقیر ، فاقد زیر ساختهای مناسب اجتماعی و بی تاثیر در جامعه ی جهانی

شرایط کنونی ساختار جمعیتی کشور میتونه نگران کننده باشه اما عدم پرداختن اصولی به این موضوع و اقدامات غیر کارشناسی ( از نوعی که در سالهای اول انقلاب شاهد بودیم ) میتونه نگرانی هایی به مراتب بیشتر و خطرناکتر رو ایجاد کنه.