امشب برای نهمین بار بر سر سفره افطار رمضان الکریم نشستیم. عجب حال و هوایی داره این ماه پر برکت! خیلی از کارهایی رو که در این ماه انجام میدیم ، همون کارهای معمول بقیه ایام ساله ، اما براستی نیت ماه رمضان ، رنگ و بوی دیگه ای به این اعمال میده. عبادات ما ، خواب ما ، بیداری ما و تمامی رفتارهای روزمره ما وقتی با اکسیر ماه رمضان ترکیب میشه ، خاصیت و جلوه دیگه ای پیدا میکنه..... تا چشم به هم گذاشتیم ، دهه اول ماه رمضان به اتمام رسید. نباید فکر کنیم هنوز فرصتهای زیادی از ماه رمضان برامون باقی مونده. خیلی زود نسیم روح افزای رمضان از فراز کوی و منزل ما عبور میکنه و بعد ، 11 ماه چشم انتظاری.....

با اینکه ده روز از شروع ماه رمضان گذشته اما هنوز هم موضوع چگونگی اثبات اول ماه و تاخیر در اعلام آغاز رمضان ، نقل محافل عمومی مردم و مجالس تخصصی رصدگران هلال است. سال گذشته اعلام سریع عید فطر ( که در همون ساعتهای اولیه پس از غروب صورت گرفت ) تاثیر مثبت بسیار زیادی در مردم داشت اما امسال موضوع برعکس شد. این یک واقعیت مهم بود که در چهارشنبه 21 شهریور ، با هلالی روبرو بودیم که شاید بشه رویت اون رو ، مشکل ترین و پیچیده ترین رویت هلال سالهای اخیر نامید. تا بحال چندین رویت تکنیکی در ایران انجام شده که بواسطه اونها ، رکوردهای جهانی سن و جدائی زاویه ای بنام ایران و ایرانیان ثبت شده است اما هیچیک از این هلالها ، هلال شب اول رمضان ( و یا شوال ) نبوده اند. این موقعیت زمانی ، وقتی با پیچیدگی شرایط رویت پذیری ترکیب میشه ، نفس رصدگران و کسانی که وظیفه تحلیل گزارشها رو بر عهده دارند میگیره. میدونیم که موضوع اثبات اول ماه دارای دو بال نجومی و فقهی است. شاید در بخش فقهی ، کار راحتتر باشه. اگر اثبات شد که شده و اگه نشد ، یا آخر ماه اعلام میشه یا یوم الشک. اما در بخش نجومی ، کارشناسانی که تحلیل گزارشها رو بر عهده دارند وقتی با هلالهایی شبیه به هلال رمضان امسال مواجه میشوند ، اگر گزارشها رو رد کنند یه جور باید جواب بدهند و اگر تایید کنند ، جور دیگه. کار بررسی گزارشهای رصدی مثل کار داور فوتبال میمونه. کارشناس باید با تکیه بر دانستنیهای علمی و تجارب خود ، به بررسی و تحلیل گزارش رصدگر بپردازه و در زمانی کوتاه ، نظر خودش رو اعلام کنه. امسال کارشناسان رویت هلال در مورد چگونگی رویت پذیری هلال رمضان اتفاق نظر نداشتند. همین موضوع کار بررسی گزارش ها رو دشوارتر کرد.

فشردگی زمان چند ماموریت -  که قبل از ماه رمضان رفتم - باعث شد که امسال افتخار همراهی با اساتید محترم در ستاد استهلال رو نداشته باشم. اما از طرف دیگه خوشحال بودم که پس از سه سال ، با گرفتن روزه پیشواز ، به استقبال ماه رمضان رفتم و تونستم فارغ از هر فکر و خیالی ، به رصد هلال بپردازم. رصدم که تموم شد ، خودم رو آزاد و رها حس میکردم. من کار خودم رو هم به لحاظ وظیفه ( فارغ از نتیجه رصد ) و هم به لحاظ عشقی که به رویت هلال دارم انجام داده بودم و این احساس ادای دین ، آرامشی در من بوجود آورد که برام از هر چیزی با اهمیت تر بود. بر خلاف دو سه سال گذشته ، شب اول ماه رمضان رو با آرامش کم نظیری به پایان بردم و روزه رمضان رو آغاز کردم. صبح پنجشنبه در مواجهه با دوستان و همکارانم ، باید پاسخگوی علت یوم الشک شدن آن روز میشدم ( با توجه به پیش بینهای اولیه که از بنده شنیده بودند ). حساسیت موضوع رو برای اونها توضیح دادم. نزدیک ظهر اعلام اول ماه شد و اینبار باید به همون دوستان توضیح میدادم که چه شرایطی باعث این رویداد شد. اینها همه گذشت ؛ اما از اون روز تا حالا ، اینطرف و اونطرف ، گوشه کنایه هایی از دوستان و همکاران رصدگر میشنونم با تعابیری نه چندان دوستانه و مشفقانه ، با گزارشهای رویت هلال رمضان برخورد میکنند. بخوبی میدانم که معماها و پرسشهای زیادی در مورد این هلال و موضوعات قبل و بعد آن وجود دارد. نباید توفع داشته باشم که همه در مورد این هلال و شرایط رویت پذیری آن ، نظری یکسان داشته باشند. مطمئنا" بحث و گفتگو در این باره ، دستاوردهای زیادی را بهمراه خواهد داشت ؛ اما نمیدانم چرا ما هر وقت قصد ورود به این مباحثات رو داریم ، کار رو با چنگ و جدال آغاز میکنیم؟ امیدوارم هر چه زودتر شرایط آغاز این گفتگوها فراهم بشه. بدور از جنجالهای علنی ، هم اکنون بین بنده و تنی چند از دوستان و کارشناسان رویت هلال ، گفتگوهایی خصوصی آغاز شده. گفتگوهایی که آرام و متین ، آن را پی میگیریم. در این میان گفتگو با جناب مهندس سید قاسم رستمی برام مثل همیشه شیرین و پربار بوده و هست.