بعضی از ما انسانها دارای دو شخصیت مختلف هستیم ، یکی درونی و یکی بیرونی. شخصیت بیرونی در معرض دید همگان هست. این چهره ی رسمی ما آدماست. ممکنه بسیاری از خصوصیات این شخصیت بیرونی نشات گرفته از شخصیت درونی ما باشه و ممکنه در برخی موارد ، موضوعات و خصوصیاتی وجود داشته باشه که فقط و فقط در درون آدم باشه و نمود بیرونی پیدا نکنه. این موضوع الزاما" ارتباطی به عناوینی همچون دو روئی ، ریا ، حقه بازی و ...... پیدا نمیکنه. بعضی وقتا محیطی که در اون زندگی میکنیم ، جامعه ای که در اون هستیم و خیلی پارامترهای دیگه باعث میشه که آدم اون چه رو که در درونش هست ، برای همه عرضه نکنه :

هر سخن جائی و هر نکته مکانی دارد... 

سخن اهل دل نشاید گفت ، به همه کس که محرمی دارد.....

هر که را اسرار حق آموختند ، مهر کردند و دهانش دوختند.....

همه اشعار بالا یه معنا رو از دیدگاه های مختلف مطرح میکنند. بعضی وقتا پیدا کردن یه همزبان که بتونیم اون چه رو که در درونمون میگذره بهش بگیم اونقدر سخت میشه که آدم درد و دلش رو ( و همینطور دیدگاهها و حقایق درونش رو ) به کوه ، دریا ، دشت ، آسمون ، ماه ، ستاره ، چاه و ...... میگه. بگذریم 

راستی ؛ آدما بهتره شخصیت دورنی خودشون رو چه جوری معرفی کنن؟ چه اسمی باید برای اون شخصیت انتخاب کنند؟ اصولا" اسم آدما نشون دهنده شخصیت اوناست یا شخصیت اونا معرفی کننده اسمشونه؟ امروز در اصفهان داره بارون میاد ، یه موقع تصور نکنید که آفتاب زیادی به مغزم تابیده وا !! 

پس از مدتها بارش زیبایی از بارون رو دارم میبینم ، اون هم در سالروز تولدم. بارون برای من نمادی از بارش رحمت الهی و نزول پاکی و خیر و برکت از آسمون به زمینه. خدا رو هم بخاطر زندگی که به من عطا کرده شاکرم و هم بخاطر خیلی چیزای دیگه. از خدا میخوام در بقیه ی عمرم من رو زنده نگه داره و تا نمردم ، منو از دنیا نبره...... آمین