امروز غروب ، بار دیگر شاهد بروز تراژدی در فوتبال بودیم. تیم فوتبال محبوب شهر ما ، سپاهان ، پس از ماهها صدرنشینی در لیگ برتر و در حالیکه تنها 60 ثانیه با قهرمانی فاصله داشت ، جایش را به تیم پرسپولیس تهران داد و ناباورانه به نایب قهرمانی رسید. دنیای فوتبال بارها و بارها شاهد اینگونه تراژدیها بوده است. در بازی تاریخی ایران و استرالیا ، تیم ملی ایران در حالیکه 2 بر صفر در خانه ی حریف عقب بود با به تساوی کشاندن بازی ، جواز حضور در جام جهانی 1998 فرانسه را بدست آورد و انبوه تماشاگران استرالیائی را در بهت و حیرت فرو برد. در مسابقه ی فینال لیگ قهرمانان اروپا بین بایرن مونیخ و منچستر یونایتد ، تیم آلمانی تا دقیقه 90 با نتیجه ی یک بر صفر پیروز میدان بود اما در طول 3 دقیقه وقت اضافه ، 2 گل از منچستر خورد تا بازیکنان این تیم با چشمانی اشکبار شاهد اهداء جام قهرمانی به منچستر باشند. اینبار این تراژدی برای سپاهان روی داد. زیبائی فوتبال به همین موضوعات است ؛ به شادی و لبخند برندگان و ماتم و اشک بازندگان. اما در تراژدی امروز چند نکته ی دیگر هم هست که باید به آن دقت کنیم :

1-     دلاور مردان سپاهان امسال در 5 جام مبارزه میکردند و این موضوع باعث خستگی مفرط این عزیزان شد. چندین و چند هفته ی پیاپی شاهد انجام دو بازی در هفته توسط این تیم بودیم که باید به آن مشقت مسافرتهای متعدد برون مرزی و درون کشوری را هم اضافه کرد. اما علیرغم این خستگی ، علیرغم اینکه در نیم فصل ، زرق و برق دلارهای باد آورده ی نفتی باشگاههای عربی باعث جدائی مربی سپاهان شد ، علیرغم اینکه تعدادی از زبده ترین بازیکنان سپاهان مانند محرم نوید کیا و محمود کریمی بدلیل مصدومیت نتوانستند تیم را بطور کامل همراهی کنند ، سپاهان موفق شد برای اولین بار در تاریخ فوتبال کشور عنوان نایب قهرمانی جام قهرمانان آسیا را بدست آورد ، برای اولین بار بعنوان یک تیم ایرانی در جام باشگاههای جهان حضور یابد ، به مقام نایب قهرمانی لیگ هفتم برسد و در جام حذفی هم هنوز شانس اول قهرمانی باشد. آیا تاریخ فوتبال ایران کسب این همه موفقیت را در طول یک سال شاهد بوده است ؟ این همت و پایداری جای تحسین و آفرین فراوان دارد.

2-     در نقطه ی مقابل ، درست در هفته هایی که بازیکنان تیم سپاهان بدلیل خستگی نتوانستند تمام ظرفیت فنی و تاکتیکی خود را به نمایش بگذارند ، تیم پرسپولیس بهترین بازیهای خود را در لیگ امسال انجام داد. مربی بزرگ این تیم جزو نوادر عالم مربیگیری فوتبال ایران است که قبل از نشان دادن توانائیها و دانش فنی خود ، آداب محترمانه صحبت کردن و مودب بودن را به تمامی بازیکنان و مربیان تیمهای دیگر آموخت. او به راستی یک مرد بزرگ است. او با شهامت تمام بازیکنانی که برای تیمش حاشیه ساز بودند را به کنار زد و با میدان دادن به جوانان ، باعث اعتلای تیم پرسپولیس شد. امروز دو قطب فوتبال ایران در مقابل هم صف آرائی کردند. در بازی نیم فصل برد با سپاهان بود و در فینال پایان فصل ، شانس در خانه ی پرسپولیس را زد. هر چند طرفدار سپاهان هستم اما کسب عنوان قهرمانی را به هواداران پرسپولیس تبریک میگویم. سپاهان بزرگ را حریفی همچون پرسپولیس باید.....

 

تیم محبوب ما ، سپاهان ، قهرمان نشد اما به تمام بازیکنان ، مربیان و مسئولین این تیم پر افتخار خسته نباشید میگوییم. شما غیور مردان با عزم و اراده ی پولادین خود باعث شدید که مردم شهر اصفهان و تمامی هم میهنان عزیزمان به داشتن تیمی مثل سپاهان افتخار کنند. درود بر همه ی شما...........