قدیما که چیزی به نام کامپیوتر و اینترنت وجود نداشت و امکانات مخابراتی هم محدود بود ، نامه نگاری ، شیوه ی رایج و معمول برای اطلاع رسانی بین اعضای فامیل و دوستان بود. در اون دوران هیچ چیزی به اندازه ی دریافت نامه ( بخصوص زمانی که بشدت در انتظار یک هم زبون بودم ) خوشحالم نمیکرد. نامه هایی رو که از دوستانم میرسید بارها و بارها میخوندم. نامه ی های اون روزگار ، اصلا" قابل مقایسه با ایمیلهای امروزی نیستند. نامه ای که بوسیله یک نفر و با خط خودش نوشته شده ، احساس دوستی و محبت رو سریعا" و به مقدار بسیار بسیار زیاد منتقل میکنه. در طول زندگیم ، چند نفر بودند که برای دریافت نامه ای از اونها ، همیشه بی تاب و مشتاق بودم. با اکثر اونها در دوران نوجوانی و جوانی آشنا شدم. هنوز هم نامه های بعضی از اونها رو دارم و مثل قدیم ، از خوندن دوباره و چند باره ی اونها لذت میبرم.

 

 

در دوران آموزش سربازی یه هم خدمتی داشتم که بچه ی فیروزکوه بود. من مسئول دریافت نامه های گروهان و نامه رسون بودم. نامه ها یک روز در میون (‌ یا به قول اصفهانیها یه روز نه یه روز ) توزیع میشد. این هم خدمتی ما در هر بار توزیع نامه حدود 15 تا 20 نامه دریافت میکرد! هر چی فک و فامیل داشت براش نامه مینوشتند. متن نامه ها هم معمولا" تکراری بود.... دائی جان با خانواده خدمت شما سلام میرسانند. عمه خانم با خانواده سلام میرساند. خان عمو با خانواده سلام میرساند و........... البته در بین این نامه ها یکی دو نامه بود که این بنده خدا یه جور خاصی اونها رو میخوند قلب . وقتی نامه ها رو به این دوستمون میرسوندم ، میرفتم یه گوشه مینشستم و از دور ، شوق و ذوق این بنده خدا رو موقع خوندن نامه ها تماشا میکردم و آی حسرت میخوردددددددددددم که نگو ! خودم در طول این دوره ی دو ماه و نیمه فقط یک نامه دریافت کرده بودم که البته طبیعی بود چون ، اکثر دوستانم در جبهه حضور داشتند ، خانواده ام تازه از شرّم رها شده بودند و نیازی به نامه نگاری نبود! و دست آخر اینکه مجرد بودم و کسی هم خاطر خواه ما نبود ( اگر هم بوده خدائیش به ما خبر نداده بودند والا نمیگذاشتیم که کمتر از 30-40 نامه برامون بیاد!! مژه ).

 

 

در نامه های اون موقع و قبل از خداحافظی نهایی ، معمولا" با یه بیت شعر سعی میشد تمام احساس نویسنده نسبت به خواننده ی نامه بیان بشه. ابیاتی چون :

 

نمکدان بی نمک شوری نداره

دل من طاقت دوری نداره

 

ای نامه که میروی بسویش

از جانب ما ببوس رویش

 

 

دلم برای دریافت یه نامه به سبک و سیاق قدیم لک زده. دوستانم پراکنده و گرفتار زندگی شدند ، خاطر خواه که از قدیم الایام کم داشتیم ، با اعضای خانواده و فامیل هم که مرتب با تلفن صحبت میکنیم.

ههههههههههههههههی ............