پریروز تحت یه فشار روحی بدی قرار داشتم. قدری از وضعیتی که در اون قرار گرفتم ناراحت بودم ؛ احساس میکردم دست تنها هستم و در این مشکل کسی نیست که از من حمایت کنه و کمک حالم باشه. دیروز بعد از ظهر یه پیام کاملا" صریح و روشن از آسمون به من دادند که " اولا ما بودیم که در همه احوال امورات تو رو سر و سامان دادیم ثانیا در این مورد اخیر هم خودمون پشت و پناهتیم ثالثا آیا شده که از ما چیزی خواسته باشی و ما دریغ کرده باشیم؟ ......"

دیروز اونقدر شرمنده افکار پریروزم بودم که بی اختیار اشکم سرازیر شد. دیشب هم مثل همه ی این شبها ، کلیپ "مهر و ماه" رو برای خودم به نمایش گذاشتم. از دیدن این کلیپ سیر نمیشم. حال و هوای دیروز باعث شد که نمایش دیشب این کلیپ برام تماشائی تر بشه.