نیمی از ماه رمضان سپری شد ؛ بسان چشم بر هم زدنی...... دیشب اما ، در نیمه ی این ماه ، دیدن صحنه ای از سریال روز حسرت ، تلنگری جدی و دوباره برایم بود. فاصله ی رضایت و انتظار کشنده ، چقدر کوتاه است!.....

 

 

از صفات روز قیامت ، بهت و حیرت و انتظار کشنده ای است که خلایق را در بر میگیرد. آنان سر از قبر بیرون می آورند و برای مدتی در همان حال ، نگران و چشم انتظار سرانجام خویش هستند. هیچ صدایی نیست و نفسها در سینه ها حبس شده است...... این صحنه ای بود که دیشب در این سریال به تصویر کشیده شد. فاصله ی بین نیک فرجامی با بد فرجامی بسیار کوتاه ، باریک ، تیز و بّرنده است. پلی به نام صراط....

 

 

سحرگاهان هم توجهم به نماز جماعت صبح که در حرم حضرت معصومه سلام الله علیه اقامه شده بود جلب شد. افراد ایستاده در صف ، بسان همان مردگان زنده شده در محشر بودند ؛ ساکت و بی حرکت به کلام خدا گوش فرا میدادند.... ایاک نعبد و ایاک نستعین..... در برابر بزرگی او ، قد خم میکردند و به خاک می افتادند و باز دوباره سکوت.....

 

 

دایره ای را تصور کنیم که با رسم یک قطر ، به دو نیمه ی بالا و پایین تقسیم شود. این دایره ، دایره ی سرانجام و عاقبت کار ما و آن قطر ، همان مرز نیکی و بدی ، بهشت و دوزخ ، رضایت و عذاب است. ما در مرکز این دایره و بر روی این قطر قرار داریم. در طول زندگی ، از این نقطه به سمت محیط دایره حرکت میکنیم. این حرکت شاید در قسمت بالای دایره و شاید به سمت پایین آن باشد. ممکن است در زندگی بارها و بارها جهت و شیب حرکتی ما تغییر یابد اما در نهایت به نقطه ای از محیط دایره خواهیم رسید. اگر این نقطه در نیمه ی بالایی این دایره باشد ( هر کجای آن که باشد )‌ رستگاریم. اما در نیمه ی بالایی ، تنها یک نقطه ی بلند و رفیع قرار دارد که از سایر نقاط بالاتر است.....

 

 

در روز قیامت ، همه حسرت خواهند کشید ، همه منتظر خواهند بود. آنان که سیر زندگی آنان و نتیجه ی کارشان ، در نیم دایره ی بدی و دوزخی زندگی بوده است ، حسرت نیمه ی نیکی و بهشتی را میکشند ، و آنان که سیر زندگی آنان و نتیجه ی کارشان ، در نیم دایره ی نیکی و بهشتی بوده است ، حسرت رسیدن به آن نقطه ی اوج و بلندی را در دل دارند.....

 

 

فقط 14 روز دیگر از ماه رمضان باقی است.....