بامداد امروز یه بار دیگه موفق به دیدن هلال بحرانی ماه شدم. البته اینگونه هلالها فقط تا آذر ماه سال گذشته بحرانی بود. در اون زمان با رصد هلال ذیقعده 1426 فصل نوینی در بررسی رویت پذیری هلالهای دارای ضخامت زیاد و ارتفاع کم گشوده شد. امروز صبح هوا خیلی سرد بود. پس از بارش برف در روز سه شنبه ، همونطوری که پیش بینی میشد شرایط جوی مناسبی داشتیم. با تعدادی از دوستانم وعده کرده بودیم که در کوه صفه اصفهان به رصد هلال بپردازیم. پس از استقرار در محل ، با استفاده از موقعیت سیاره مریخ و یکی از ستاره های صورت فلکی قوس ، محل تقریبی که هلال ماه در ساعت 06:41 در اون قرار میگرفت رو پیدا کردم. دوربین دوچشمی خودم رو روی سه پایه بستم و اون رو به سمتی که تعیین کرده بودم نشانه روی کردم. اینکار در ساعت 06:16 انجام شد. تا ساعت 06:41 دیگه کاری نداشتم و به گفتگو با دوستان مشغول شدم. سرما آزار دهنده بود ( هر چند که تنپوش مناسبی برای بالا تنه داشتم اما پاهام در معرض سرما بود ). برای این رصد هم مثل رصد هلال ذیقعده یه صندلی آورده بودم که بتونم با تمرکز بیشتری رصد کنم. از ساعت 06:40 کار رصد رو شروع کردم. در ساعت 06:41:50 هلال ماه رو در میدان دید دوربینم تشخیص دادم. مثل همیشه زیبا و دلفریب....

دوستانم یکی پس از دیگری موفق به رویت این هلال شدند. اونچه که در هلالهای صبحگاهی مهمه ، تداوم رصد هلاله. آقای جواد رحیمی ( برادر دوست گرامیم آقای مهدی رحیمی ) موفق شد تا حدود  ساعت 06:59 هلال رو تعقیب کنه. من تا ساعت 06:57:30 هلال رو مشاهده کردم. در این زمان و وقتی که برای سفت کردن پیچ سه پایه برای لحظاتی چشم از پشت دوربین برداشتم ، هلال رو گم کردم و دیگه اون رو ندیدم. اگر سه پایه دوربینم مناسبتر بود میتونستم دقایق بیشتری ( و احتمالا" تا پس از طلوع خورشید ) رصدم رو ادامه بدم. ولی خوب ، همین مقدارش هم ارزشمند بود. در طول این 16 دقیقه ، بدلیل وجود لایه های رقیقی از غبار ، طول کمان هلال مرتبا" تغییر میکرد. یه بار هم هلال رو گم کردم اما چند دقیقه بعد دوباره پیداش کردم. فکر میکنم این دومین رصد مهم و با ارزشی باشه که در ماه ژانویه انجام میدم. سه سال قبل هم هلال مهم ذیحجه 1424 رو در ژانویه 2004 و در بردسیر کرمان رصد کرده بودم. در فصل زمستان سرمای هوا رصدگران رو دچار دردسر میکنه اما در مقابل شفافیت آسمان در زمستان بیش از هر زمان دیگری است و این کمک زیادی میکنه تا بتونیم هلال رو ببینیم. رصد هلال و دیدن چهره دلربای ماه همیشه شیرینه اما وقتی اینکار بصورت گروهی و در کنار دوستان انجام میشه ، لذتش بسیار بیشتر میشه. 

وقتی به خونه برگشتم ( و تا چند ساعت پس از اون ) هنوز سرما در پاهام وجود داشت. باید بیشتر مراقب باشم. در اینگونه مواقع بدلیل هیجان ناشی از رصد شاید متوجه نشیم که سرما داره به بدنمون آسیب میزنه. صبح زود که میخواستم از خونه بیرون بیام دنبال یه پوشش گرم برای پاهام بودم اما دم دست نبود و نمیخواستم اعضای خونواده هم بیدار بشند. انشاءاالله در رصدهای بعدی....