اگر در کهکشانی دور

دلی ، یک لحظه در صد سال

یاد من کند ، بی شک

دل من ، در تمام لحظه های عمر

به یادش می تپد ، پر شور

 

من اینک در دل این کهکشان نور

            این منظومه های نور

این خورشیدهای بوسه و لبخند

            این رخسارهای شاد

شکوه لطفتان را ، با کدامین عمر صدها ساله

            پاسخ می توانم داد؟

 

مرا این دست های گرم

            این جان های سرشار از صفا

                        یک عمر پرورده ست

دلم ، در نور و عطر این محبت های رنگین

                        زندگی کرده ست

 

نگاه مهرتان ، جان بخش چون خورشید

به روی لحظه های من درخشیده ست

به جانم نیروی گفتار بخشیده ست

 

صفای مهرتان را ، با سراپای وجودم

            با تمام تار و پودم

            می پذیرم ، می برم با خویش

مرا تا جاودان سرمست خواهد کرد

                        بیش از پیش

 

صفای مهرتان ، همواره بر من می فشاند نور

اگر از جان من ، یک ذره ماند در جهان

                        در کهکشانی دور......

(شعر از : فریدون مشیری)