امسال روز تاسوعا وقتی مداح هیات داشت نوحه سرائی میکرد یه بیت شعر خوند که به نظرم زشت و ناپسند بود. شانس آورد بیت رو به اتمام نرسوند والا توی همون شلوغی بهش برمیگشتم و یه جنجال درست میکردم. واقعیت اینه که ما هیچ درکی از کربلا، عاشورا ، مصیبت ، عطش و شهدای کربلا نمیتونیم داشته باشیم مگر اینکه در جایگاهی قرار داشته باشیم که اونها بودند ( و این هم اگه محال نباشه بسیار بسیار سخت و دور از دسترس به نظر میرسه ). در مثل مناقشه نیست اما یه بچه ای که هنوز زبون باز نکرده چه درکی میتونه از فرضیه نسبیت عام انیشتن داشته باشه؟ هر کسی رویدادهای کربلا رو همون جوری میبینه و تفسیر میکنه که خودش رو میبینه. شاید این تنها راهی که ما میتونیم با این رویداد ارتباط برقرار کنیم ؛ شاید. اما باید بپذیریم که این نگاه ، برداشت ماست و نه واقعیت کربلا.

نکته دیگه اینکه حتی در همین سطح هم اگر به کربلا نگاه کنیم ، جلال و جبروت خداوندی رو به خوبی میشه در این واقعه مشاهده کرد. حضرت زینب سلام الله علیه و حضرت سجاد علیه السلام در همون اوج اسارت با چنان قدرت و عظمتی در مقابل دستگاه حکومت وقت ظاهر شدند که موجب شد آنان که خود را پیروز این نبرد نابرابر میدونستند از کرده ی خود پشیمون بشند.

حاج محمود کریمی یکی از مداحان فعلی تهران و ایرانه که در اکثر برنامه های خودش اشعاری حماسی ، عرفانی و روحپرور را برای دوستداران اهل بیت قرائت میکنه. هیات رزمندگان اسلام در سایت www.fotros.org فایل تعدادی از مداحیهای حاج محمود کریمی رو در اختیار گذاشته. دستشون درد نکنه. ما که کلی ذوق کردیم.

دیشب توی منزل داشتم مداحی مربوط به حضرت ابوالفضل رو گوش میکردم. بجای گریه ، ذوق کرده بودم و احساس میکردم روحم داره پرواز میکنه. وقتی مراسم به ذکر حسین حسین رسید ، توجهم به افکتهای Windows Media Player  جلب شد. شیوه خاص ذکر حسین حسین در اون مجلس باعث شده بود افکت به صورت ریتم ضربان قلب که در دستگاههای پزشکی دیده میشه دربیاد. نمیدونم والله. این نام و کلمه حسین ، همجوره با قلب آدم همراه است. دیشب دل و چشمانم برای گریه دنبال یه بهونه بودو وقتی در آخرای شب به تنهایی و با بی حوصلگی کانالهای TV رو عوض میکردم شنیدن ترنم غمناک یه ویلون بهونه ی دلم شد.

دیشب در اصفهان هم بارون بارید ، مثل دل من. امروز هم هوای اصفهان بهاریه ، مثل دل من.....