دیشب صحنه های مربوط به ایجاد اغتشاش در سخنرانی آقای احمدی نژاد را از تلویزیون دیدم. رئیس جمهور هر کشوری ، نماینده ی مردم آن کشور تلقی میشود و توهین به آقای احمدی نژاد ، توهین به ملت ایران است. از این بابت خیلی ناراحت بودم اما نکته ای که باعث شد این ناراحتی تشدید گردد ، عملکرد غیر قابل توجیه شخص آقای رئیس جمهور برای شرکت در این کنفرانس بود.

 

با اینکه حتی برخی طرفداران دو آتشه ی آقای احمدی نژاد هم ایشان را از رفتن به این کنفرانس ( که هم از نظر تعداد کشورهای شرکت کننده و هم رده ی مقامات ، کنفرانسی معمولی و رده پایین بود ) برحذر داشتند اما رئیس جمهور با همان لجاجت و یک دندگی خاصی که دارند ( که بعضیهای به غلط آن را قدرت ، شهامت ، اقتدار و .... تعبیر میکنند ) به این نصایح و نظرات کارشناسی توجه نکردند و بجای اعزام هیاتی در سطح هیاتهای دیگر کشورها ، شخصا" به کنفرانسی رفتند که خودشان ، بالاترین مقام شرکت کننده در کنفرانس بودند. پرتاب شیئی به سمت آقای احمدی نژاد در ابتدای سخنرانی رئیس جمهور ، واقعه ی کوچکی بود که در خور توجه نیست و از این دست اتفاقات در برخی محافل دیپلماتیک روی داده و میدهد اما خروج دسته جمعی تعداد زیادی از شرکت کنندگان و هیاهوی حضار در سالن ، مساله ی ساده و کوچکی نیست.

 

مقام معظم رهبری در یکی از سخنرانیهای خود ( در بدو آغاز بکار دولت آقای خاتمی در سال 76 ) ، سیاست خارجی و رفتارهای دیپلماتیک را به یک جنگ تمام عیار تشبیه کردند که البته سلاح آن صبح بخیر و شب بخیر گفتن است ( نقل به مضمون ). در عرصه ی سیاست و روابط بین الملل ، سیاستمداران تلاش میکنند با ظریفترین ، دقیقترین ، هوشمندانه ترین و کم هزینه ترین سخنان و رفتارها ، بیشتر منافع را برای خود و کشورشان بدست آورند. این حرف صحیحی است که کشورهای استعمارگر سابق ، نمیخواهند شاهد رشد کشورهای دیگر ( بخصوص جهان سومی ) باشند و در این راستا از تمام حربه ها و راهها برای جلوگیری از قدرتمند شدن دیگر کشورها و کوچک کردن آنها استفاده میکنند ؛ اما این رویکرد نباید مانع از این شود که سیاستمداران ما ، عنان اختیار از کف داده و بدون توجه به جایگاه خود در نمایندگی یک ملت بزرگ ، خود را در معرض انواع توهین ها و بدرفتاریها قرار دهند.

 

جای تاسف است که کشور و ملت ما ، در حالی پرداخت کننده ی هزینه ی این بی تدبیریها هستند که منافع ملی این سخنان و این عملکردهای غیر مسئولانه و دستاورد آن برای ایران و ایرانیان ، برای هیچ کس روشن نیست.