چهارشنبه و جمعه ی هفته یپیش ، بیشتر گلهایی رو که تولید کرده بودم رو به باغچه منتقل کردم. گلهای آهار ، آهار الوان ، شاه اشرفی ، تاج خروس ، گل گندم ، ستاره ای و ناز آفتابی جزو این گروه بودند. برای اولین بار است که تمام باغچه با گلهایی پر شدند که خودم بوجود آوردمشون. وقتی دارم به گلها رسیدگی میکنم ، خستگی برام معنایی نداره. کار که تموم میشه ، برای دقایقی میشینم و به نتیجه ی کارم نگاه میکنم. این روزها ، درک بیشتری از " فتبارک الله احسن الخالقین " پیدا کردم.

 

غروب امروز به تنهایی رفتم کوه و جون تنها بودم ، یک مسیر دیگه برای رسیدن به قله ی صفه رو آزمایش کردم. راههای متعددی برای صعود به این قله وجود داره. کسانی که علاقه و یا توان سنگ نوردی رو ندارند میتونند از دو مسیر مختلف ( قله دیو و تله کابین ) کوه صفه رو دور بزنند و با یک پیاده روی ملایم و با شیبی نه چندان زیاد ، به بالای قله برسند. کسانی که میخواند سنگنوردی هم کرده باشند میتونند اول به بالای آبشار صفه بروند. از اونجا دو مسیر وجود داره. یکی به طرف تخت سیاوش ( یا تخت سیامک ) و دیگری از یه مسیر فوق العاده سخت و هیجان انگیز که فقط یه بار دیدم گروهی از اون بالا میرفتند. برای رسیدن به تخت سیاوش میشه از چند مسیر استفاده کرد. حسن بزرگ کوه صفه همینه که هر بار میشه یه تنوعی به کوهنوردی داد.

 

از تخت سیاوش چهار مسیر اصلی برای رفتن به قله منشعب میشه. ساده ترین راه ، حرکت از سمت چپ و دور زدن قله است که سنگنوردی بسیار مختصری داره. اسم این مسیر رو بلد نیستم. راه ساده ی بعدی ، مسیریه به نام مرعشی. این مسیر ( که عمدتا مورد استفاده ی من و دوستانم قرار میگیره ) از تخت سیاوش به سمت راست میره و بعد از یه سنگ نوردی و اندکی پیچ و واپیچ به قله میرسه. مسیر سوم به نام " ماری 1 " همونیه که تا بحال سه بار از اون برای رفتن به قله استفاده کردم. امروز اما از مسیر " ماری 2 " صعود کردم. بخشی از این مسیر با مسیر مرعشی مشترکه و در نیمه ی راه ، منشعب میشه. ماری 2 نسبت به ماری 1 دیواره های کمتری داره اما یه جایی داره که به راستی نفس رو توی سینه حبس میکنه. در نزدیکی انتهای مسیر جایی وجود داره که دیواره نیست اما کاملا" مشرف به پرتگاهیه که دهها متر ارتفاع داره. برای عبور از این قسمت لازم نیست هیچ کار فنی انجام بشه ، فقط باید خونسرد بود و به پایین هم نگاه نکرد!

 

من مسیر ماری 1 رو بخاطر فنی بودن و سنگ نوردیهای جذابش ، ماری 2 رو بخاطر هیجانش و دو مسیر دیگه رو بخاطر همنوردی با دوستانم ، دوست دارم. فقط مونده یه مسیر دیگه، اما اون آخری رو تا زمانی که یه بلد راه پیدا نکنم آزمایش نخواهم کرد چون کاملا" پیداست مسیر حرفه ای و خطرناکیه.

 

فردا تمام روز رو در تهران خواهم بود و اگر عمری باقی باشه ، سه شنبه دوباره میریم کوه