با هماهنگی دوستانم در انجمن اختروش ایران ، بنا شد ماه گرفتگی رو از مسجد امام ( جامع عباسی ) اصفهان شاهد باشم. دیروز بعد از ظهر استراحت کردم تا بتونم این گرفتگی رو تا مراحل نهایی ببینم. حدود ساعت 23 رفتم به میدون نقش جهان و بعد از اون به مسجد امام. با شروع ماه گرفتگی عکاسی رو شروع کردم و کلی هم ذوق کرده بودم که میتونم منظره ماه گرفتگی رو در کنار کاشیکاریهای بسیار زیبای این مسجد ثبت کنم. دوربین دیجیتالی داشتم و میتونستم نتیجه کارم رو بلافاصله ببینم. همه چیز عالی بود و کلی احساس مثبت بودن پیدا کردم....

اما چشمت روز بد نبینه مادر ؛ امروز که این عکسها رو به کامپیوتر منتقل کردم ، اول عین ژله شروع به لرزیدن کردم و بعدش هم ولو شدم.... وجود یه نقص فنی باعث شده بود که اونچه رو که در مونیتور دوربین میدیدم از نظر نور و روشنائی کاملا" با اونچه که ثبت شده بود متفاوت باشه. تقریبا" تمامی عسکها ( اینا واقعا؛ عسکند نه عکس !!‌ ) تاریک و بی رنگ و رو شده بودند. برای گرفتن این عکسها تا ساعت 4 بامداد بیدار مونده بودم و حالا اونقدر خسته و کسل شدم که هر کی منو ببینه فکر میکنه خدای نکرده ، زبونم لال ، گرد نخودی چیزی مصرف کردم..... ظاهرا" تا سال 1390 دیگه ماه گرفتگی کامل در ایران روی نمیده. خوشبختانه اونقدر عکس گرفتم که بتونم برای مدت 5 سال زار بزنم..... همینه دیگه ؛ وقتی اختیار خودمون رو دو دستی به تکنولوژی تقدیم میکنیم و بعدش یه گوشه میشینیم و پاهامون رو روی هم میندازیم تا همه ی کارها مکانیزه انجام بشه ، عاقبتی بهتر از این نصیبمون نمیشه. حالا تمامی اون احساسات مثبته قشنگ قشنگ ، جای خودشون رو به علامتهای منفی داده و ....... توی محیط کار که نمیتونم ناراحتیم رو نشون بدم. ناچارم لبخند بزنم اما خودم میدونم که قل مراد داره گریه میکنه!!