شیوه ی اطلاع رسانی یکسویه صدا و سیما از جمله مسائلی است که نقش بسیار مهمی در گرایش روزافزون مردم به رسانه های بیگانه دارد. مثلا" در اخبار ساعت 14 امروز رادیو به موضوع اخبار منتشره در برخی از سایتها مبنی بر کشته شدن 5 نفر در حادثه ی کوی دانشگاه اشاره کرده و به تحلیل این خبر پرداخته شد و مصاحبه ای هم با رئیس دانشگاه تهران انجام دادند که ایشان هم گفتند از طریق قانونی با افرادی که دروغ پراکنی میکنند برخورد خواهند کرد. اما نه صدا و سیما و نه رئیس دانشگاه نمی گویند که اصولا" چرا عده ای به کوی دانشگاه حمله کرده اند که امروز باید شاهد دروغ پردازی در مورد این حادثه باشیم؟

 

خبرنگاران صدا و سیما در همین بخش خبری ، با مردمی مصاحبه کردند که همگی از راهپیمائیهای روزهای اخیر تهران ناراضی بودند و میگفتند کار و کاسبی آنان لطمه دیده است. و باز عجیب است که خبرنگاران حتی با یک نفر از موافقان راهپیمائیها صحبت نمیکنند و یا از کسبه نمیپرسند آیا وقتی که با برخی مصوبات دولت ، کار و کاسبی شما به هم ریخت ( مانند اجرای شتابزده ی قانون مالیات بر ارزش افزوده ) به اندازه ی امروز ناراضی بودید یا نه؟ و یا اینکه کار و کاسبی شما فقط با تجمع مخالفان دولت کساد میشود و یا با تجمعات موافقان دولت هم چنین وضعیتی دارید؟

 

در اخبار ساعت 21 سیما هم با نشان دادن حضور نمایندگان کاندیداها در چند صندوق ( 4 یا 5 صندوق ) و مصاحبه با آنان ، این حس را ایجاد میکردند که در تمام بیش از 45000 صندوق اخذ رای وضع به همین صورت بوده است در حالی که سخنگوی محترم شورای نگهبان یکی از شکایتهای مشترک هر سه کاندیدا را عدم همکاری با نمایندگان آنان در صندوقهای اخذ رای اعلام کرده است.

 

در همین بخش خبری تشیع پیکر بسیجی شهید که در حوادث اخیر بشهادت رسیده است به نمایش گذاشته شد اما در باره 7 نفری که در روز دوشنبه کشته شده اند سکوت خبری برقرار است. آنگونه که قبلا" در بخشهای خبری گفته شده بود این 7 نفر از شهروندان بوده اند و نه آشوبگرانی که قصد حمله به پایگاه بسیج را داشته اند. برای همه ی ما مردم دارای یک ارزش هستند و آسیب دیدن جسمی ، مادی و معنوی هر یک از آنان باعث ناراحتی و تاثر خاطر عمیق ما میشود اما نمیدانم چرا برای صدا و سیما ، خون مردم با هم فرق دارد؟

 

کسی در باره ی اینکه شبکه های بی بی سی ، صدای امریکا و سایر کشورهای غربی و شرقی دیگر، دلشان به حال ملت ما نسوخته است شکی ندارد ، اما این شبکه ها برای ظاهر سازی هم که شده ، نظرات طرفداران هر دو طرفه مناقشه ی اخیر را منعکس می کنند. آیا در صدا و سیمای کشور ما چنین ظرفیتی وجود ندارد؟ نمیدانم چرا کسی نمیخواهد باور کند که ادامه ی این روش اطلاع رسانی ، هر روز تعداد بیشتری را به سمت رادیوها و تلویزیونهای بیگانه سوق میدهد.