خرّم آن بقعه که آرامگه یار آنجاست

بعضی از ما عادت کردیم که انسانها رو یا سیاه سیاه ببینیم و یا سفید سفید. به هیچ حد وسطی هم اعتقاد نداریم. این رویکردی مناسب نیست اما نامناسبتر از این ، موقعی خواهد بود که انسانی رو که تا دیروز سفید تلقی میکردیم به ناگهان سیاه ببینیم و در این تغییر دیدگاه ، وجود هر گونه حسن و برتری رو در وجود اون فرد منکر بشیم.

 

مهندسی تا دیروز همکارش رو دارای صفات برجسته ی اخلاقی و دینی و جزو برترینهای رشته ی خودشون میدونسته اما حالا که سر یه محاسبه ی فنی با هم اختلاف پیدا کردند ، میگه : این نامسلمون بی دین بی غیرت ضد اخلاق ..... مشکل بر سر یه محاسبه پیش اومده ، اما پرده ی تاریکی که بر اثر این اختلاف روی چشماش رو گرفته باعث میشه دیگه همه چیز رو تیره و تار ببینه ، حتی صفات برجسته ی اخلاقی و دینی طرف مقابل رو....

 

آقایی تا دیروز جزو برترینهای هنری ایران و دنیا بوده ، اما حالا چون یه حرف سیاسی زده ، همه صفات مثبت این فرد رو منکر میشیم ؛ حتی هنرش رو..... نظر سیاسی ایشون رو قبول نداریم ، خوب ؛ طوری نیست ، اما دیگه چرا منکر هنرش میشیم؟! آیا این طرز رفتار درسته؟ آیا این برخورد مطابق با آموزه های دینی ما است؟ آیا سیره ی ائمه ی طاهرین هم همینطور بوده؟

در پاسخ باید گفت : نه

 

و سئل علیه السلام عن اشعر الشعراء فقال : ان القوم لم یجروا فی حلبة تعرف الغایة عند قصبتها ، فان کان و لابد فالملک الضلیل

از امام علیه السلام پرسیدند بزرگترین ( برترین ) شعراء کیست؟ آنحضرت فرمود : شعراء نتاخته اند در یکدسته اسبهای گرو بری ، تا پایان کمال آنها نزد ربودن گرو شناخته شود ( یعنی شعر شعراء همانند اسبان مسابقه نیست که هر کدام زودتر از خط پایان بگذرد برترین باشد – شعر شعراء بیک روش نیست که بتوان یکی را بر دیگری برتری داد ) و اگر ناگزیر بوده و چاره نباشد جز برتری دادن ( یکی بر دیگران ) پس ، پادشاه گمراه برتر است.

 

این فرمایش از امیر المومنین علی ابن ابیطالب علیه السلام است که تحت عنوان حکمت 447 در نهج البلاغه آمده است. مراد حضرت از " پادشاه گمراه " ، شاعری بنام امرأالقیس است. شعر این فرد از شدت فصاحت و بلاغت جزو هفت شعر برتر تاریخ ادبیات عرب بوده و در دوران جاهلیت بر دیواره ی کعبه نصب شده بود. اما زندگی شاعر هیچ تناسبی با معانی بلند شعر او ندارد ؛ زندگی سرشار از فسق و بی بند و باری.

امام علیه السلام به سبب برتری این شاعر بر دیگر شعرا او را پادشاه خطاب می فرماید و به سبب فسقش ، گمراه. نکته ی مهم در همین جاست که فسق این شاعر مانع از این نشده است که امام علیه السلام قدرت شعر او را تحسین نکند.....

 

آیا ما هم همین روحیه را داریم؟

 

خدا کند که اینچنین باشیم و یا اینچنین گردیم....


نوشته شده در تاريخ شنبه ٤ مهر ۱۳۸۸ توسط علیرضا بوژمهرانی

آپلود عکس

خرید اینترنتی

فال حافظ

قالب وبلاگ

.: Weblog Themes By Blog Skin :.

آپلود عکس

خرید اینترنتی

فال حافظ

قالب وبلاگ