در چند روز آینده لایحه هدفمند کردن یارانه ها تبدیل به قانون میشه و بتدریج ، یارانه ی حاملهای انرژی حذف خواهند شد. اینکه در کشور ما سرانه ی مصرف انرژی بالاتر از بسیاری از کشورهای دنیاست ، موضوع جدیدی نیست و در اینکه باید راه چاره ای برای اینکار اتخاذ کرد هم تردیدی نیست. اما آیا راه حل ، فقط در گرون کردن انرژی است؟ همه میدونند که :

1-     تقریبا" تمامی خودروهای تولید داخل ، بسیار بیشتر از استانداردهای جهانی ، سوخت مصرف میکنند

2-     اکثر لوازم خانگی تولید داخلی ، مثل خودروهامون ، مصرف انرژی بالا در مقابل بازده پایین دارند ( از بخاری و کولر و اتو و یخچال بگیر تا سایر وسایل ). این رو میشه بسادگی از نگاه به برچسب انرژی این کالاها فهمید.

3-     بیشتر لامپهای مورد استفاده برای روشنایی منازل و معابر شهری و جاده ای ، جزو لامپهای از رده خارج شده ی رشته ای هستند ( که هنوز هم در کشور تولید میشن )

4-     تقریبا" هیچیک از ساختمانهای کشور ( شخصی ، عمومی و دولتی ) عایق بندی مناسبی برای گرما و سرما ندارند ( البته بجز ساختمانهای بسیار قدیمی مناطق کویری!). این اتفاق به این خاطر روی داده که قیمت تمام شده ی ساخت ، بالا نره.

5-     سیستم حمل و نقل عمومی موجود در کشور ( اتوبوس ، تاکسی ، مترو ) پاسخگوی نیاز جامعه نیست و استفاده از خودروی شخصی یه ضرورت غیر قابل انکار است ( بر خلاف کشورهای غربی که سادگی دسترسی یه حمل و نقل عمومی باعث کاهش سفر با خودرو شخصی شده )

6-     فرسودگی شبکه توزیع انرژی کشور ، باعث اتلاف انرژی شده

 

اگر بیشتر بررسی کنیم ، حتی ما که غیر متخصص هستیم هم میتونیم عناوین دیگری رو به فهرست بالا اضافه کنیم. حالا سوال اینکه که چرا اولین فکری که به ذهن مسئولین رسیده اینه که قیمت انرژی رو بالا ببرند؟ و بطور مستقیم و غیر مستقیم دست توی جیب مصرف کننده ای ببرند که در خیلی مواقع نقشی در بروز این مشکل نداشته؟ ممکنه کسانی بگویند که خود دولت یارانه رو بین مردم توزیع میکنه و هر کی بیشتر مصرف کنه ، باید بیشتر هم پرداخت کنه. اما این نگاه ، خیلی ساده و سطحی به نظر میرسه.

 

طبقات مرفه جامعه که کک شون نمیگزه. خیلی بهشون فشار بیاد ، بجای مسافرت 90 روزه به اروپا ، 85 روز میرن اروپا رو میگردند ( آپارتمانهای برج معرف تهران که در نزدیک تونل رسالت ساخته شده تا متری 12 میلیون تومن قیمت داره و پنت هاوس نقلی 600 متریش ، بیش از 7 میلیارد تومن می ارزه و تماما" هم فروخته شده!) . اما در شرایط اقتصادی که دولت نمیتونه قیمتها رو کنترل کنه و هر روز یه کالای مورد نیاز جامعه ( برنج ، گوشت ، مرغ ، نخود و لوبیا ، پیاز و سیب زمینی ، میوه و آبلیمو و رب و..... ) یکدفعه نایاب میشه و قیمتش سر به فلک میزنه ، کی تضمین میکنه که طبقه مرفه ، ضرر ناشی از حذف یارانه ها رو از طریق افزایش قیمتها جبران نکنند؟ آیا فشار افزایش قیمتها رو کسی غیر از طبقات حقوق بگیر و ضعیف جامعه ، حس میکنه؟ کی تا حالا کسی رو بازخواست کرده که فلان جنس که تا دیروز 1000 تومن بوده چرا حالا شده یکدفعه قیمتش شده 2000 تومن؟ یادش بخیر ، سال 72 ، برنج درجه 1 شمال رو میخردیم کیلویی 80 تا 90 تومن. اوایل امسال قیمت این برنج تا کیلویی 5000 تومن رسید ( فقط 60 برابر شده! ). اما آیا حقوق حقوقبگیران هم از سال 72 تا الان 60 برابر شده؟

 

اینطور به نظر میاد که در آینده ی نزدیک ، طبقات حقوق بگیر و ضعیف ، شاید یه مانده پس اندازی از بایت این یارانه های نقدی گیرش بیاد ، اما باید یه چیزی هم بزاره روش تا بتونه فشار گرونی سایر کالاها ( ناشی از حذف یارانه ها ) رو تحمل کنه. و این بمعنای کوچک شدن تدریجی سفره های مردم است. نیازهای فرهنگی ، بهداشتی و تفریحی ، اولین قربانیان این افزایش قیمتها خواهند بود و خانواده های متوسط و ضعیف ، ناچار به حذف این هزینه ها از زندگی روزمره خواهد شد تا بتونند اقتصاد خانواده رو متعادل کنند.... خدا بخیر بگذرونه

 

و یه سوال دیگه. معمولا" خانوارهای روستایی پر جمعیتند. فرض کنیم یارانه ی نقدی هر نفر ماهانه 50 هزار تومن بشه ( این عدد 50 هزار تومن آدم رو یاد سال 84 میندازه که یه نفر یه همچین حرفی زد و همه مسخره اش کردند!) . یه خانواده ی 8 نفری روستایی ماهی 400 هزار تومن ( سالی 4 میلیون و 800 هزار تومن ) نقدا" از دولت دریافت میکنه. به نظر شما چنین خانواده ای دیگه چه انگیزه ای برای تولید داره؟ مگه طرف سرش درد میکنه که بیاد با هزار مشکل و دردسر خودش رو اسیر تولیدی کنه که نه از قیمتهای فروشش مطمئنه ، نه از سلامت محصولش و نه .....؟  اگه من هم توی روستا بودم و چنین پولی رو ماهانه دریافت میکردم ، دیگه تولیدات کشاورزی و دامی رو فقط در حد نیاز روزمره خودم انجام میدادم و بس.

 

ما که هیچ موقع آرزوی سفر خارج نداشتیم اما امیدوارم شرایط طوری باشه که توفیق پابوسی امام رضا ( ع ) و سالی یه سفر تابستونه از ما گرفته نشه ؛ الهی آمین

 

مصرف انرژی رو باید کم کرد اما بهتره اول ، تولیداتی که مستقیما" با مصرف انرژی سر و کار دارند بهینه بشه ، بعد دولت ابزار لازم برای جلوگیری از افزایش افسار گسیخته ی قیمتها رو پیش بینی و مهیا کنه و دست آخر بگه ، حالا که همه چی رو ساماندهی کردیم ، هر کی بیشتر مصرف کنه باید بیشتر هزینه پرداخت کنه.