ادامه ی کار با طناب ، برنامه ی امروز کوهنوردیم بود. در ابتدا از یه مسیر با شیب تند با سنگنوردی بالا رفتم و البته طناب حمایت هم به من متصل بود. برای همین هم دل و جرات پیدا کرده بودم اساسی !!! وقتی نگران افتادن نباشی و بدونی یه نفر اون بالا هست که محکم چسبیده به طناب حمایتی تو ، اون وقت مثل رقص باله جست میزنی و با لا میری!!

از شوخی گذشته ، علیرغم این اطمینان خاطر ، مسیر رو با دقت بالا رفتم. بعد نوبت به فرود از ارتفاع 25 متری بود. در جلسه ی قبلی ، این فرود همراه با مربی بود. اینبار مربی همراه نبود ولی یه طناب حمایت به دور سینه ی ما بسته شده بود و طناب فرود هم دو رشته ای شد. سری قبلی که با یه رشته طناب پایین اومدم ، سرعت فرود رو باید کنترل میکردم و از این بایت کمی به دستام فشار وارد شد اما دو رشته ای شدن طناب و افزایش اصطکاک بین این طنابها باعث شد که سرعت فرود کاهش پیدا کنه و نرم و راحت بیام پایین و اونقدر از این پایین اومدن لذت بردم که دوباره جستی زدم و از صخره ها بالا رفتم و یه بار دیگه هم پایین اومدم.

 

موقع برگشتن ، هوا تاریک شده بود. یکی از همراهان ( که مثل من به نجوم علاقه داره ) به من گفت دست چپ رو نگاه کن..

 

ماه با رنگی قرمز و نارنجی در حال طلوع بود....