دیروز در کوه ، خطر بزرگی یکی از همراهان رو تهدید کرد. با یه گروه 8 نفره از مسیر قاراپت به سوی قله حرکت کردیم. در بخشی از مسیر ( که باریک و کنار پرتگاه بود ) پشت سر هم ایستاده بودیم تا به نوبت از یه دیواره ی سنگی یکی دو متری رد بشیم. سه نفر بالا رفته بودند. من پنجمین نفر و توی صف بودم که نفر ششم اومد و دست روی سنگ بزرگی انداخت تا زودتر بالا بره. با صدای فریاد مربی متوجه شدم این سنگ بزرگ بدلیل بارندگی و شسته شدن خاک زیر سنگ در حال کنده شدن است. علیرغم بزرگی و سنگینی ، اون سنگ داشت به راحتی از جا در میومد. با هشداری که مربی داد ، نفر ششم سنگ رو رها کرد..... دل توی دل کسی نبود. کنده شدن اون سنگ علاوه بر سقوط چند ده متری که برای اون نفر به همراه داشت ، قطعا" موجب خسارات جانی در پایین کوه میشد..... خدا خیلی رحم کرد. در کوه هر حرکت کنترل نشده میتونه خطر بزرگی رو در پی داشته باشه. در کوهنوردی گروهی ، خیلی مهمه که دقیقا" از همون جایی عبور کنی و همون سنگی رو بگیری که مربی ( و یا نفر پیشتاز ) گرفته

 

دیشب تمام فکرم به اون سنگ متمرکز شده بود ؛ سنگی که اندازه ی بزرگی داره و هر آن ممکنه به پایین پرت بشه و جان کسی رو بگیره. باید سریع به کوه برگردیم و با کمک دوستان سنگ رو از سر جاش خارج کنیم و در محل مطمئنی قرار بدیم.