وقتی که دیروز از ورودی صفه به سمت محل تمرین فنی حرکت میکردیم کمک مربی پیشنهاد داد که امروز فرود از تیرول رو تمرین کنیم ؛ مربی هم پذیرفت. یه مقدار تعجب کردم که چطور بی مقدمه سراغ چنین کار حساس و دقیقی خواهیم رفت که یک اشتباه کوچک در اون ، باعث سقوط خواهد شد.

با رسیدن به محل تمرین ، مربی یه طناب رو با استفاده از دو کارابین آهن ، روی کابل فولادی تیرول انداخت. برای اینکه ترس اعضای گروه از معلق شدن در هوا بریزه و به ابزار و وسایل اطمینان قلبی پیدا کنند ، خودمون رو با کارابین به این طناب وصل کرده و تاب بازی کردیم (‌البته در این تاب بازی که اولش با کمی دلهره همراه بود باید از لب صخره به پایین می پریدیم !). کمک مربی و یه نفر از همراهان قبل از من کار فرود رو انجام دادند. وقتی که کار اونها نگاه میکردم متوجه شدم ما همچین بی مقدمه هم نیومدیم برای اینکار فنی. در طول این مدت تمام ریزه کاریها رو جدا جدا یاد گرفتیم و حالا باید بصورت ترکیبی از اونها استفاده کنیم.

 

نوبت من رسید. همراه مربی به محل اتصال کابل تیرول به کوه رفتیم. به تونیکم (‌ صندلی فرود ) دو کارابین وصل کرده بودم ، یکی برای اتصال به قرقره تیرول و دومی برای فرود. تا بحال سه مرتبه تیرول رفته بودم اما در هر سه بار طنابی به من متصل بود که در انتهای تیرول عمل ترمز رو انجام میداد. امروز اما باید خودم ترمز میگرفتم و دیگه طنابی در کار نبود.

یه تسمه برزنتی ( اونقدر محکمه که میشه بجای تونیک هم ازش استفاده کرد ) رو دور سینه ام انداختم و اون رو با یه کارابین آهن ، پشت قرقره انداختم روی کابل. مربی به محل اصلی تمرین برگشت و گفت با اعلام من حرکت کن. مسیری که باید طی میکردم حدود 50 تا 60 متر بود و بخاطر شیبی که داشت سرعتم زیاد میشد. مربی در نظر داشت اگر من نتونستم ترمز بگیرم ، با محکم نگه داشتن طناب فرود ، از ادامه ی حرکت من جلوگیری کنه.

دستور حرکت داده شد. دست چپم زیر قرقره بود و دو انگشت دست راستم رو انداختم داخل کارابین ترمز. این کارابین به شکل گلابی است و باید سر باریک تر اون رو روی کابل قرار داد. برای ترمز کردن باید با دو انگشتی که داخل سر بزرگتر کارابین می افته ، کارابین رو محکم به سمت پایین کشید و همزمان اون رو با قدرت به سمت راست یا چپ پیچوند تا با درگیر شدن کارابین و کابل و افزایش اصطکاک ، سرعت کم بشه. چون تجربه قبلی برای ترمز گرفتن نداشتم ، اینبار تصمیم گرفتم از همون اول سرعتم رو کنترل کنم.

بدنم رو به موازات افق قرار دادم و حرکت کردم. کمی که از صخره دور شدم کار ترمز کردن رو شروع کردم. اصطکاک اونقدر زیاد بود که از محل اتصال کارابین و کابل دود بلند میشد ( هم دود سوختن چربیهایی که روی کارابین و یا کابل بود و هم دود و گردی که در اثر کنده شدن زنگ روی کابل فولادی ایجاد میشد ). صدای این اصطکاک همراه با دودی که ایجاد میشد ، حرکت قطار رو تداعی میکرد! اونقدر خوب سرعتم رو کم کردم که به نرمی به طناب فرود رسیدم و توقف کردم ( وقتی فیلم حرکتم رو بازبینی کردم دیدم مربی بخاطر اینکار بسیار تشویقم کرده اما در اون لحظه صدای ایشون رو نمی شنیدم).

حالا زمان کار حساس انتقال از کابل تیرول به طناب فرود بود. چون با قرقره به کابل متصل بودم ، دستام رو رها کردم. ابتدا گیره ی 8 ( مخصوص فرود با طناب ) رو از کاربین دوم خارج کرده و در طناب قرار دادم و اون رو مجددا" داخل کاربین گذاشتم. پیچ کارابین رو هم محکم کردم تا یه موقع باز نشه. بعد هر دو تا پام رو انداختم روی کابل فولادی و با دست چپ هم کابل رو گرفتم و خودم رو بالا کشیدم تا وزنم از روی تسمه ترمز و قرقره آزاد بشه. اول تسمه و کارابین ترمز رو باز کردم و اون رو به تونیکم بستم. بعد نوبت قرقره بود. خودم رو بالاتر کشیدم و قرقراه رو هم آزاد کرده و از روی کابل برداشتم. حالا من بجای قرقره ، با طناب فرودی که به وسایلم بسته شده بود ، به کابل وصل بودم.

در این مرحله باید با یه دست طناب فرود رو در زیر گیره ی 8 میگرفتم اما متوجه شدم طناب بجای اینکه در کنار پهلوم باشه ، بین دو پام قرار داره. باید طناب رو جابجا میکردم اما قرقره هم دیگه باز شده بود و باید نهایت دقت رو انجام میدادم که تعادلم بهم نخوره و ....

با دو دست و یک پا خودم رو روی کابل محکم نگه داشتم و پای بعدی رو رها کردم تا طناب در وضعیت مناسب قرار بگیره. خوشبختانه اینکار بخوبی انجام شد. طناب رو با یک دست محکم گرفتم ، آروم آروم پاهام رو از روی کابل آزاد کردم و در نهایت با رها کردن دست بعدی ، به نرمی با طناب و از ارتفاع 30 متری فرود اومدم. مربی از کارم بسیار راضی بود و تشویقم کرد. بخاطر حساس بودن این عملیات ، بعد از من بقیه ی اعضای گروه این کار رو انجام ندادند.

 

با اینکه این عملیات خیلی حساس بود اما فکر میکنم کار جمع کردن اسلینگ ( که یه بار انجام دادم و در انتها منجر به پاندول شدنم شد ) خیلی خیلی حساستر و فنی تر از فرود از تیرول باشه. کار فنی با طناب داره به روزهای آخرش نزدیک میشه ؛ هر چند که آموزش و تعلیم دیدن هیچ وقت تموم نمیشه و همیشه چیزهای زیادی باقی مونده تا بخواهیم اونها رو فرا بگیریم