بعد از چند روز بیماری ، دوباره فرصتی برای نشستن پشت کامپیوتر پیدا کردم. نزدیک به دو سال بود که دچار سرماخوردگی نشده بود ( حتی زمانی که با یک زیر پوش در برف حرکت میکردم ). احتمالا" انتقال ویروس باعث شد که بعد از یک روز گلو درد ، تب و لرز به سراغم بیاد. خوشبختانه علائم بیماری به همون سرعت که شروع شد ، به همون سرعت هم خاتمه یافت. حاصل این بیماری این شد که ناچار بشم دو روز در خونه بمونم و تمام برنامه های اداری و ورزشیم رو تعطیل کنم. حسن بزرگ این بیماری این بود که دو سه روز فارغ از دنیای سیاست شدم. نه سراغ اینترنت رفتم ، نه روزنامه خوندم و نه به اخبار تلویزیون نگاه کردم.

عکسهای بخش دیگری از نگاره های تخت جمشید رو امروز آماده کردم.

 

نگاره های تخت جمشید – بخش چهارم : هیات نمایندگی سوری ها

 

 

این هیات شامل 7 نفر است. در زمان عکاسی از نگاره ی این هیات متاسفانه متوجه نبودم که از نگاره ی رئیس این هیات تصویر نگرفته ام. او نیز همانند برخی دیگر از سران هیات های نمایندگی ، دست راست خود را به نشانه ی احترام بالا برده است.

 

 

 

چهره و نحوه ی آرایش موی سر و ریش مردان سوری دقیقا" همانند مردان بابلی است ( این دو منطقه بسیار به هم نزدیک هستند ). مردان بابلی از کلاه استفاده کرده اند اما مردان سوری به دور سر خود نواری پارچه ای را پیچیده اند که انتهای آن در سمت راست سر نمایان است.

 

 

 

لباس هیات سوری نیز همانند سه هیات قبلی ، از زیر گردن تا پایین زانوی آنان را پوشانده و آستین کوتاه است. این لباس فاقد تزئینات خاصی است. در لباس سوری بجای استفاده از شنل ، در ناحیه ی کمر ، دستاری بسته شده است. شکل این دستار و نحوه ی بستن آن همانند نواری است که بدور سر مردان سوری است. شاید این دو ، از یک جنس و یک طرح بوده باشند.

 

 

 

کفش های سوری ساق بلند بوده و دارای بند است. بر روی کفش 4 سوراخ دیده میشود که بند از آن رد شده و در نهایت یک گره پایپونی زیبا کفش را محکم میکند.

 

 

 

رئیس هیات بابلی هدیه ای در دست ندارد. دو نفر پشت سر او هر یک دو کاسه ی نه چندان گود ( احتمالا" گرانبها ) را حمل میکنند که تفاوتهایی در شکل و حجم دارند.

 

 

 

نفر چهارم هیات حمل کننده دو مشک است. نگاره او کمی عجیب است. اگر شما دو مشک را در دست داشته باشید و کسی نیم رخ شما را از سمت راست ببیند ، مشکی که در دست چپ دارید در زیر مشک دست راست خواهد افتاد و بیشتر قسمتهای آن دیده نمی شود. استاد حجار در این نگاره مشک دست راست را در پشت مشک دست چپ حجاری کرده است. دلیل اینکار معلوم نیست. با توجه به ظرافت بسیار بالایی که در سایر نگاره ها دیده میشود ، نمیدانم چرا چنین خطایی در این حجاری وجود دارد.

نفر پنجم حمل کننده ی لباس است. در انتهای لباس منگوله هایی دیده میشود. در کتاب " از زبان داریوش " از این منگوله ها بعنوان وزنه هایی یاد شده که باعث میشود لباس خوش فرم بایستد و جلوه ی بهتری داشته باشد ( من که بعید میدانم چنین باشد. وجود همین مدل از منگوله های در شنلهای اقوام مختلف – هم در طول و هم در عرض پارچه – گویای مطلب دیگری است)

 

 

 

دو نفر آخر ، دو قوچ نر را به همراه می آورند. استاد حجار ، در نگاره ی این دو قوچ هم نهایت ظرافت و دقت را بکار برده است.