بعد از چند هفته دوری از محیط کوه ، دیروز مجددا" تمرین فنی رو انجام دادم. کار کردن مداوم روی قدرت دست ، باعث شده که مطمئن تر و راحتتر از سابق از سنگ بالا برم. دیروز در ابتدای کار اسلینگ بخش سنگنوردی رو نصب و در پایان هم بخوبی اونها رو جمع کردم. وقتی بالای سنگ بودم ، قدری لرزش رو در پاها احساس میکردم که نشون میداد علائم ضعف ناشی از بیماری هنوز بخوبی از بدنم خارج نشده. آنتی بیوتیکهایی که مصرف میکنم هم مزید بر علت شده تا با آمادگی کامل ، فاصله داشته باشم.

 

دو فرود از صخره ، بخش دیگری از کار فنی دیروز بود که یکی از اونها با یک رشته طناب انجام شد. وقتی طناب تک رشته ای باشه ، سرعت عبور طناب از 8 ، خیلی زیاد میشه و به همین دلیل باید احتیاط بیشتری بخرج داد. در این حالت اگر طناب رو در پایین 8 شل بگیری ، سرعت فرود زیاد میشه که کار خطرناکی خواهد شد و اگر هم سفت بگیری و دستکش مخصوص نداشته باشی ممکنه باعث سوختگی کف دست بشه. من خودم رو عادت دادم که حتما" حتما" از طناب پروسیک استفاده کنم ( چه در فرود با طناب دو رشته ای و چه تک رشته ای ). در کوه و کوهنوردی ، خطر همیشه وجود داره. در جلسه ی قبلی که من حضور نداشتم حادثه ای برای یکی از دوستان پیش اومده که خوشبختانه به خیر گذشته. استفاده از طناب پروسیک ، کلاه ایمنی ، پودر مخصوص سنگنوردی ، خود حمایت و ..... ممکنه باعث بشه که دیگران فکر کنند خیلی ترسو و تازه کاریم. به نظر من ، در این موارد نباید توجهی به این برداشتها کرد. تمرین اصولی همراه با رعایت نکات ایمنی ، هم شور و نشاط خاص خودش رو داره و هم این فرصت رو به ما میده که این ورزش رو برای مدتهای مدید انجام بدیم. اما یک حادثه و یا یک آسیب جسمی..... خدا برا کسی نخواد ؛ انشاءالله

 

امروز هم بنا است بعد از سه هفته ، دوباره به قله برم. ظاهرا" گروه از مسیر گل یخ صعود خواهد کرد. انشاءالله این مسیر رو امروز مستند میکنم تا دوستان با زیبایی های کوه صفه بیشتر آشنا بشند.