بعد از بررسیهای زیاد ، از سال گذشته یه اقدام اساسی در مورد امورمالی شهرداری رو بصورت آزمایشی آغاز کردیم. امسال اینکار رو به تمام مناطق تعمیم دادیم و با جدیت دنبال کار رو گرفتیم. تمام مسئولین و مقامات ارشد شهرداری از این اقدام حمایت میکنند اما مقاومت رده های میانی و برخی کارکنان رده های پایین تر ، باعث شده که انرژی بسیار زیادی از ما گرفته بشه. هنوز هم نتونستیم به تمام اهدافمون برسیم اما نکته ی مهم اینه که ما این قطار رو به راه انداختیم و لحظه به لحظه هم داریم سرعت و شتابش رو اضافه میکنیم. تجربه ی سالها کار اداری به من یاد داده که اگر برنامه ریزی مناسبی داشته باشیم هیچ نیروی مقاومی نمیتونه باعث توقف کارها بشه.

 

دیروز چند ساعت از وقتم رو صرف شرکت در جلسات معرفی شرکتهای انفورماتیک که در زمینه ERP فعالیت میکنند کردم. برام جالب ، تعجب برانگیز و بعضا" تاسف بار بود که میدیدم برخی شرکتها بدون اینکه کمترین شناختی در مورد اهداف ، وظایف ، قوانین ، محدودیتها ، الزامات و استانداردهای مورد عمل شهرداریها داشته باشند ، فکر میکنند نرم افزارها ویی که تولید کردند مثل آچار فرانسه ای میمونه که به هر پیچی میخوره. البته شرکتهای بزرگی هم هستند که به واقع کارهای ارزنده و زیبایی در این زمینه ارائه کرده اند. موضوع استفاده از بستر ERP رو چند وقت قبل به مسئولین ذیربط شهرداری پیشنهاد دادم. خوشبختانه این پیشنهاد مورد توجه قرار گرفت و بعید نیست که از اول سال آینده بستر عملیاتی کردن این پروژه آماده و کار آغاز بشه. این رویداد یه تحول اساسی در زمینه استفاده ی مناسبتر از منابع و اطلاعات در تصمیم سازیها رو در پی خواهد داشت.

 

بعد از ظهر دیروز دو مسیر جدید سنگنوردی رو طی کردیم ؛ مسیر انجیری کوتاه ( برای رسیدن به آبشار ) و مسیر دی ( برای رسیدن به قله ). قبل از ورود به مسیرهای سنگنوردی ، از یه دیوار راست 5 متری بالا رفتیم. این دیوار در کنار مقبرة الشهدا و برای محوطه سازی درست شده. بعضی سنگهای این دیوار 2 تا 3 سانتی متر لبه دارند (‌ این چینش سنک به این خاطر بوده که نمای سه بعدی زیباتری ایجاد کنه ) . گروه ما این همین 2 – 3 سانت استفاده کرده و از این دیوار راست ، بالا میره. افرادی که دور و اطراف هستند معمولا" با تعجب به گروه نگاه میکنند و باورشون نمیشه که میشه از این دیوار بالا رفت. این حرکت نمادین باعث افزایش اعتماد به نفس سنگنوردان میشه. وقتی میانه ی دیوار میرسیم و میفهمیم که دیگه راه برگشت نداریم و هر گونه بی احتیاطی باعث افتادن میشه ، همچین چار چنگولی به گیره های بند انگشتی می چسبیم که دیدن داره.

 

طول مسیر انجیری کوتاه ، کم بود اما در یک قسمت ، یه دست به سنگ اساسی داشت. مرتب هم از این قسمت سنگ میریخت. پشیمون شدم که چرا کلاه ایمنی رو به همراه نیاوردم. برای رسیدن به ورودی مسیر دی ، دوباره به موازات تله کابین و در کنار دیواره کوه به پیش رفتیم. کمی بعد از ورودی مسیر گل یخ ، ابتدای مسیر دی بود. این مسیر دارای مراحل نسبتا" سخت متعدد بود و تقریبا" تمام اونها رو با حمایت طناب بالا رفتیم. برخورداری از مسیرهای عمودی در لب پرتگاههای عمیق از ویژگی های مسیر دی بود. آخرین بخش مسیر دی ، بالا رفتن از یه ارتفاع حدود 3 متری بود که شیب منفی داشت و دستگیره و جاپاهای اون هم قدری سخت بدست میومد.

با توجه به مسیرهایی که تابحال رفتم ، مسیر قاراپت زیباترین ، مسیر یا علی هیجان انگیزترین و مسیر دی فنی ترین ( از نظر سنگنوردی ) بودند.

 

در کوهنوردی ، طناب انفرادی و گره هایی که به این طناب زده میشه کاربردهای فراوانی داره. اما عجیبترین و جالبترین کاربردی که ما دیروز شاهد اون بودیم این بود که چه جوری میشه با یه طناب انفرادی و یه گره ، سه کیلو شرینی تولید کرد؟! چشمک