بسی رنج بردم در این سال سـی

عجم زنده کردم بدین پارسی

بناهای  آباد  گـــردد خــــراب

ز بـاران و از تـابش آفــتاب

پی افکندم از نظم کـاخی بلنــد

که از باد و باران نیـابد گزند

نمیرم ازاین پس که من زنده ام

که تخم سخـن را پراکنده ­ام

 

از حسنین هیکل پرسیدند شما مصریان چگونه با آن تمدن چند هزار ساله و غنی ، نتوانستید فرهنگ و زبان خود را حفظ کنید و هم اکنون عرب شده اید؟ پاسخ داد شاید اگر ما هم افرادی همچون فردوسی داشتیم ، میتوانستیم اینکار را بکنیم.

 

حیات و پویایی زبان فارسی ، وامدار و مدیون فردوسی است. بیست و پنجم اردیبهشت ، روز بزرگداشت فردوسی خجسته باد