لیگ نهم فوتبال ایران دیروز به پایان رسید و دو تیم شایسته ی اصفهانی ، قدرت خود را به رخ حریفان کشیده و با اقتدار رده های اول و دوم جدول را به خود اختصاص دادند.


پس از قهرمانی زود هنگام طلایی پوشان سپاهان و برگزاری جشن قهرمانی در اصفهان و تهران ، سبز پوشان با تکنیک ذوب آهن نیز با پیروزی مقتدرانه در برابر ملوان بندر انزلی ، جایگاه نایب قهرمانی را از آن خود و اصفهان کردند تا در فصلی رویایی ، اصفهان سرآمد فوتبال ایران شود.

 

در سالهای اخیر این دو تیم بارهاو بارها عناوین مختلف قهرمانی و نایب قهرمانی را از آن خود کرده اند. این موضوع نشان میدهد که ایستادن این تیمها بر قله های افتخار ، حاصل یک اتفاق نبوده و نیست. اتفاق فقط یک بار میتواند روی دهد. ذوب آهن سال گذشته هم نایب قهرمان لیگ و قهرمان جام حذفی شد. سپاهان در لیگ ششم قهرمان ، در لیگ هفتم نایب قهرمان و در لیگ هشتم چهارم شد. چندین و چند قهرمانی جام حذفی هم در کارنامه ی سپاهان دیده میشود. این موفقیتها بیش از اینکه در نتیجه ی استفاده از منابع مالی بدست آمده باشد ، حاصل ثبات مدیریت و تدابیر کارساز در مصرف منابع است. سپاهان و ذوب آهن شایسته ی احترام و تقدیر هستند. این دو تیم نمایندگان ارزنده ی تیم های شهرستانی در مقابل تیم های اسم و رسم دار تهرانی بوده و انشاءالله خواهند بود.

 

هر چند پرونده ی لیگ نهم با صدرنشینی دو تیم شهرستانی به پایان رسید اما در نقطه ی مقابل شاهد سقوط سه تیم قدیمی و ریشه دار شهرستانی به لیگ دسته یک نیز بودیم. استانهای خراسان و فارس که سال گذشته یکی از تیمهای خود را ( پیام مشهد و برق شیراز ) در لیگ برتر از دست داده بودند امسال نیز دو تیم دیگر ( ابومسلم خراسان و مقاومت شهید سپاسی ) را از دست داده و با لیگ برتر وداع گفتند. استان خوزستان هم با از دست دادن یک سهمیه ( استقلال اهواز ) تنها یک نماینده در لیگ برتر دارد. جالب است که هر سه ی این استانها از نظر منابع مالی چیزی کم و کسر ندارند. امید آنکه با تدابیری که مسئولین محترم محلی اتخاذ خواهند کرد بار دیگر شاهد حضور نمایندگان این استانها در لیگ برتر باشیم.

 

در لیگ نهم  یک نقطه ی درخشان دیگر هم وجود دارد. تبریزیها در لیگ امسال کاری کردند کارستان. تیم خوش تکنیک و پرطرفدار تراکتور سازی تبریز با بازیهای زیبای خود نشان داد که غول خفته ی دیگری در فوتبال ایران ، و اینبار از خطه ی حماسه سازان و دلاورمردان آذری ، از خواب بیدار شده است. صحنه های فراموش نشدنی حضور 100 هزار نفری آذری زبانان در ورزشگاه تبریز هرگز از خاطره فوتبال دوستان نخواهد رفت. کسب رتبه هفتم در لیگ نهم افتخار کمی برای این تیم نیست ( هر چند که شایستگیهای تراکتور سازی بیش از این است ). با توجه به جدول بازیهای لیگ دسته 1 ، بعید نیست که در لیگ دهم شاهد حضور نماینده ی دیگری از خطه آذربایجان ( شهرداری تبریز ) باشیم. امیدوارم اینچنین باشد.

 

افت تیمهای تهرانی در لیگ نهم باعث تاسف است. تجربه نشان داده هر زمان که تیمهایی نظیر استقلال و پرسپولیس در اوج قرار داشته اند ، تیم ملی ایران هم اوج گرفته است. هنوز یاد و خاطره ی بازیکنانی همچون چنگیز ، احدی ، مختاری فر ، برادران بیانی ، فریبا ، نعلچگر و قلعه نویی از تیم استقلال و محمدخانی ، پروین ، درخشان ، پیوس ، پنجعلی ، کارگر و مایلی کهن از تیم پرسپولیس در ذهنم باقی مانده است. به جرات میتوان گفت که دیگر در هیچ دوره ای ، بازیکنان جدید این دو تیم نتوانستند بازیهای درخشان اسلاف خود را به نمایش بگذارند. آفتی که به جان تیمهای تهرانی افتاده است سوء مدیریت ، عدم استفاده از مربیان کاربلد و نیز تا حدودی تداخل سیاست و ورزش است. امید که این مشکلات حل شود و در سالهای آینده شاهد لیگی باشیم که در آن همه ی تیمها مدعی قهرمانی باشند. مطمئنا" وقتی حاشیه ی امنیتی برای تیمها وجود نداشته باشد ، فوتبال ما در سطح باشگاهی و ملی رشد خواهد کرد؛ به امید آن روز....