امروز بعد از ظهر دو تمرین مهم رو در سنگنوردی انجام دادم. در تمرین اول ، مسیر شاه نشین رو بدون حمایت بالا رفتم. راستش به نظرم کار درستی نبود. هر چند که فوق العاده مسلط و راحت و بدون کمترین استرس و دردسری این مسیر 20 متری رو طی کردم اما وقتی به پرتگاه چند ده متری که زیر پام بود فکر میکنم ، میبینم مهمترین اصل کوهنوردی و سنگنوردی رو رعایت نکردم ؛ احتیاط ، احتیاط و باز هم احتیاط

احتمالا" این آخرین باری خواهد بود که چنین کاری کردم ( البه یادمه وقتی برای اولین بار به قله صفه رفتم با خودم گفته بودم دیگه اینکار رو نمیکنم ولی الان هفته ای سه بار میرم قله. مسیر یا علی رو هم گفته بودم دیگه نمیرم ولی هفته ای یه بار هم این مسیر رو میرم. مسیر تنوره بلند رو هم فکر میکردم مال دیوانه هاست اما حالا خودم هم مجنون این مسیر شدم!!!)

 

دومین تمرین ، اسلینگ ریختن در مسیر " به یاد " بود. این مسیر 10 اسلینگ میخوره تا به کارگاه اصلی برسه. ارتفاع هم حدود 18 تا 20 متره که در بیشتر مسیر دارای شیب منفی است. تا بحال دوستان دیگه اسلینگ این مسیر رو میریختند و ما استفاده میکردیم. حالا باید برای اولین بار خودم در این مسیر اسلینگ میزدم. حرکت رو شروع کردم و سه اسلینگ اول رو ریختم اما چون نسبت به حمایت اطمینان کافی نداشتم تصمیم گرفتم برگردم پایین. دقایقی بعد دوباره بالا رفتم و اینبار 5 اسلینگ دیگه رو هم نصب کردم اما وقتی به دو سه متری انتهای مسیر رسیدم دست چپم از انرژی تخلیه شده بود. برگشتم پایین ، چون نمیخواستم تجربه پاندول شدن در این مسیر برام پیش بیاد. تا همین جا هم خیلی هنر کردم. انشاءالله امیدوارم با تمرین بیشتر بتونم مسیر رو کامل کنم.