صبح روز شنبه به اتفاق آقای کامبیز خالقی ، آقای قاطع ( مترجم مقیم ابوظبی ) ، آقای حسن الحریری و یه نفر دیگه از اعضای انجمن نجوم دبی به محل برگزاری کنفرانس رفتیم.


 

آقای حسن الحریری ( چپ )

 

عکسها در اندازه ی 40 در 60 سانتیمتر چاپ شده و بدون اغراق ، زیبا و در خور توجه بودند. دومین کنفرانس آیکوپ همانند کنفرانس اول در سالن اجتماعات مرکز ملی اسناد و تحقیقات ابوظبی برگزار میشد. در این ساختمان شیک ، محلی برای برپایی نمایشگاه عکس وجود نداشت. نمیشد به دیوارها چیزی نصب کرد یا چسباند. اعضای انجمن نجوم دبی برای نصب بنرهای خود که عمدتا" مربوط به تصاویر گرفته شده توسط سفینه های فضایی بود ، از یک سیستم میله ای و مودولار استفاده میکردند. بر روی این سیستم نمیشد به راحتی عکسهایی را که همراه آورده بودم ، نصب کنیم. وزن هر قاب MDF هر عکس حدود 1.5 کیلوگرم بود. در بخشی از پاویون ورودی این مرکز ، یه دیوار چوبی بلند ( که آنقدر نازک بود که به نظر میرسید با فیبر درست شده ) وجود داشت. این دیوار هیچ تناسبی با محیط زیبای پاویون نداشت اما خوشبختانه برای کار نصب عکس مناسب بود ( کاچی بعض هیچی ! ). این دیوار قوس ملایمی هم داشت که مزاحم کار نصب میشد.

 

جعبه ها رو باز کردیم و عکسها رو دور تا دور چیدیم تا بتونم ترتیب نصب رو رعایت کنم. بحمدالله بخاطر بسته بندی خوبی که انجام داده بودیم ، آسیبی به عکسها و قابها نرسیده بود. برای چسبوندن عکسها به دیوار چوبی ، آقای خالقی به چهار طرف قاب عکس ، چسبهای مخصوص دو طرفه میزد و من هم به ترتیب اونها رو روی دیوار میچسبوندم. قوس دار بودن دیوار باعث میشد نقاط اتکا و چسبیدن قاب به دیوار به حداقل ممکن برسه و این موضوع ریسک افتادن قابها رو افزایش میداد ( اتفاقی که در روزهای بعد روی داد و سه چهار تا از قاب عکسها از جاش کنده شد و به زمین افتاد اما بخاطر جنس محکم قاب ، آسیب جدی به این عکسها نرسید ).

 

 

آقای کامبیز خالقی که افتخار آشنایی با ایشون رو پیدا کردم ؛ دوست خوب و صمیمی که کمکهای زیادی به بنده کردند

 

 

برای محکم شدن عکسها به دیوار ، باید چهر گوشه ی اونها رو به دیوار فشار میدادم. مشکل اینجا بود که این دیوار چوبی نازک با اندک فشاری به عقب رونده میشد. میترسیدم دیوار فرو بریزه یا بشکنه!!

 

وقتی نیمی از عکسها نصب شد ، زیبایی مجموعه پدیدار شده بود. معدود افراد حاضر در سالن ( روز تعطیلی بود ) برای تماشای عکسها می اومدند. مهندس خلفان النعیمی رئیس انجمن نجوم امارات هم به اتفاق آقای عوده به سالن اومدند. نمیخوام از خودم تعریف کرده باشم اما آقای النعیمی خیلی غرق در عکسها شدند و با تشویق زیاد ( مرتب کلمه ی جمیل جمیل رو بیان میکردند ) پرسیدند با چه دوربینی این عکسها رو گرفتی؟ پاسخ دادم دوربین مهم نیست! مهمتر از دوربین فکر ، نوع نگاه و ایده ای است که برای دیدن محیط اطراف در ذهن داریم. اما اگر میخواهید بدانید با کدام دوربین ، باید بگم با همین دوربینی که در دست دارم.... دوربین سونی مدل اچ 9 رو به ایشون نشون دادم. قد و قواره کوچک این دوربین باعث تعجب بیشتر آقای النعیمی شد و گفت درست میگی ؛ اون فکر و ایده بوده که باعث شده بتونی با این دوربین چنین عکسهایی بگیری.

 

 

مهندس خلفان النعیمی

 

کار نصب عکسها تا ساعت 14 بطول انجامید. نتیجه هم عالی شده بود. خسته و تشنه به هتل برگشتیم. امارات مثل ایران نیست که وقتی تشنه ات میشه شیر آب رو باز کنی و قورت قورت آب بخوری. اونجا آب آشامیدنی رو باید از مغازه ها بخری. در مدت زمانی که در حال نصب عکسها بودیم ، نه آب سردکنی وجود داشت و نه آب معدنی.... خیلی نعمتها توی ایران داریم که قدرش رو نداریم....

 

 

 

پایان کار و عکس یادگاری با آقایان خالقی و قاطع

 

موقع نهار ، شخصی رو دیدم که قدری دورتر از ما نشسته. به چهره اش که دقت کردم متوجه شدم ایشون دکتر خالد شوکت هستند. به طرف میز ایشون رفتم و گفتم سلام دکتر شوکت. پاسخ سلامم رو همونطور نشسته داد. گفتم من علیرضا مهرانی هستم. اینبار بلند شد و به گرمی دست و روبوسی کرد. پرسید چطور من رو شناختی ؟ گفتم عکس دوران جوانی شما در سایتتون هست.....

چند ساله که با دکتر شوکت از طریق ایمیل مکاتبه میکنم. ایشون در امریکا زندگی میکنند و مدیر سایت Moon Sighting هستند. دکتر شوکت معیاری در خصوص رویت پذیری هلال ارائه کردند. همه ماهه گزارشهای رصدی و عکسهای خودم رو برای ایشون میفرستم. در آرشیو عکسهای سایت Moon Sighting تعداد زیادی از عکسهای هلال متعلق به بنده و دوست گرامیم جناب آقای محمد سلطان الکتابی است. عکاسی از هلال ، زمینه آشنایی و دوستی من با افراد زیادی رو فراهم کرده ، افرادی همچون دکتر شوکت ، دکتر دورانی ، آقای سینات ، آقای مارتین ، آقای استم و افراد متخصص و غیر متخصص دیگر.

 

 

دکتر خالد شوکت

 

در این کنفرانس هم افرادی دیگری به جمع دوستانم اضافه شدند. یک کادر و یک عکس میتونه ایجاد کننده روابط دوستانه بین انسانهایی بشه که شاید در طول عمرشون همدیگه رو نبینند...... آیا ما در ایران که هموطن هم هستیم ، هر روز چشم توی چشم هم داریم و بهانه های بیشماری برای دوست داشتن یکدیگر در اختیارمون هست ، نباید رفتارمون نسبت به هم بهتر از این چیزی باشه که امروز داریم میبینیم؟........

 

شنبه شب کارت ثبت نام نهایی و گرفتن کارت حضور در کنفرانس انجام شد. از صبح فردا کنفرانس بصورت رسمی آغاز میشه.