گوگل دنیای اینترنت رو واقعا" متحول و زیبا کرده.


شاید کمتر کسی باشه که با اینترنت سر و کار داشته باشه اما از Google Earth بی خبر باشه. این نرم افزار جادویی قابلیتهای بسیار زیادی داره. من هر موقع میخوام سفر برم ، حتما" مسیر حرکتم رو با استفاده از این نرم افزار کنترل  ، مسافتها رو یادداشت و به مناظر و نقاط دیدنی مسیر ( که عکس اونها رو استفاده کنندگان از گوگل بر روی نقشه ها گذاشتند ) توجه میکنم.

 

 امسال برای سفر تابستونه ، دوباره سراغ گوگل رفتم و نقشه ی شهرهای مسیر رو کنترل کردم. با همین روش و با اینکه امسال برای اولین بار بود که به زنجان میرفتیم و هیچ شناختی هم از شهر نداشتیم ، اما با کمک نقشه های گوگل ، خیلی راحت و بدون پرسیدن آدرس ، خودمون رو به ساختمون ذوالفقاری ( محل نگهداری چند مرد نمکی که قدمتشون به عهد هخامنشیان میرسه ) رسوندیم.

 

از منافع دیگه این کنترل ، شناخت سه جاده ی جدید برای ما بود. تصمیم گرفتیم این جاده ها رو امسال طی کنیم و مناظرش رو ببینیم. جاده ی اول ، جاده ی زنجان به منجیل است

 

 

 

از کیلومتر 15 اتوبان زنجان – قزوین ، جاده ای به سمت شمال منشعب میشه. 10 دقیقه ی اول جاده سربالایی است و هوا خیلی سریع خنک میشه اما از اون به بعد ، عمدتا" سرازیری داریم ؛ اون هم چه سرازیری!! کلی پیچ های بسیار تند که پیچ های جاده چالوس در مقابل اونها ، اتوبان محسوب میشه. این جاده از سمت زنجان به منجیل برای رانندگی خیلی مناسبه اما در مسیر بالعکس ، رس ماشین توی سربالائیها کشیده میشه. تعداد زیادی از ماشینهایی که از منجیل به زنجان میرفتند ، بخاطر داغ کردن رادیاتور متوقف شده بودند. در مرز استان زنجان و گیلان ، نمای دریاچه سد منجیل بسیار زیبا و دیدنی است

 

 

 

این جاده از کناره دیواره ی سد منجیل عبور کرده و در رودبار ، به جاده ی اصلی قزوین – رشت وصل میشه. قبل از رسیدن به دریاچه سد منجیل ، از منطقه ی گیلوان عبور میکنیم که باغات بسیار فراوون و بزرگ زیتون داره.

 

 

 

جاده ی بعدی در استان گیلان است. کسانی که بخواند از استان مازندران به بندر انزلی برند ، معمولا" بعد از عبور از رامسر و ورود به استان گیلان ، جاده ی اصلی رودسر – لنگرود – لاهیجان – آستانه اشرفیه - رشت رو در پیش گرفته و به انزلی میرسند. این جاده چند بانده بوده و تردد زیادی در اون صورت میگیره. اما یه جاده ی دیگه هم هست که قدری غریب افتاده!! برای ورود به این جاده باید در همون ابتدای شهر لنگرود ، به سمت شمال شرق و شهر چمخاله رفت.

 

 

 

سواحل چمخاله بسیار زیبا و شنی است. بعد از رسیدن به این شهر ، جاده ای نسبتا" کم عرض ( اما خلوت ) به سمت بندر کیاشهر ، بندر زیبا کنار و بندر انزلی میره. نمای شمالی این جاده عمدتا دریا است اما در بخشهایی ، در هر دو طرف جاده شالیزارهای رویایی دیده میشه. هر چی در وصف مناظر این جاده بگم ، کم گفتم. متاسفانه فرصتی دست نداد تا عکسی از این جاده بگیرم.

 

سومین جاده هم در استان گیلان است. وقتی از بندر انزلی به سمت آستارا میریم ، قبل از تالش به شهر اسالم میرسیم. از اسالم جاده ای به سمت غرب منشعب شده و این شهر رو به شهر خلخال ( استان اردبیل ) متصل میکنه.

 

 

 

میدونید چه چیزی در این جاده ، هیجان انگیزه؟ شهر اسالم فقط 45 متر از سطح آبهای آزاد ارتفاع داره. وقتی وارد جاده ی اسالم – خلخال میشیم ، با طی کردن 39 کیلومتر ( پیچ در پیچ ) ارتفاعمون از 45 متر به نزدیک 2400 متر میرسه. رطوبت موجود در هوای اسالم وقتی با افزایش ارتفاع به هوای سرد برخورد میکنه ، تشکیل مه میده. 10 دقیقه پس از اینکه وارد این جاده شدیم ، دیگه مه بود و مه...

 

 

 

اونقدر مه غلیظ بود که در یکی از سبقتهایی که گرفتم ، یه تریلی بزرگ رو که چند 10 متر بیشتر از من فاصله نداشت ندیدم و شانس آوردم که سبقتم به موقع تموم شد! در بالای جاده کم مونده بود که برف بگیره ؛ اون هم وسط تابستون!! اسم این جاده رو همه ی ما زیاد شنیدیم. میدونید کجا؟ توی گزارشهای پلیس راه. در بیشتر ایام پاییز و زمستون ، این جاده بسته است ؛ بس که کولاک و برف داره. آرزو دارم یه موقعیتی پیش بیاد که بتونم در کوههای این جاده ، پیاده روی و کوهپیمایی کنم. راستی تا یادم نرفته بگم که این جاده خوشبختانه تا حد زیادی تمیز و عاری از زباله است که امیدوارم همیشه همینطور بمونه.