تنوع در کار و برنامه ها میتونه فرصتهای جدیدی رو برای یادگیری ، پیشرفت و نشاط بیشتر برامون فراهم کنه.


دیروز برای اولین بار در کوه نوردی با جناب آقای امانی همراه شدم. ایشون از کوهنوردان حرفه ای و فعال هستند. مقصد مثل همیشه قله صفه بود ؛ اما مسیر حرکت کاملا" متفاوت.

 

ابتدا از مسیر انجیر کوتاه به آبشار رسیدیم و از اونجا رفتیم بسمت مسیر یا علی. از زیر مسیر یا علی عبور کردیم و حدود 100 متر جلوتر به دو گروه تقسیم شدیم. گروه اول از مسیر معمولی مرعشی به قله رفت. گروه دوم که شامل جناب امانی ، بنده و 3 نفر همراه دیگه بود مسیری دیگری رو در پیش گرفتیم بنام " شیر ". این مسیر دست به سنگهای قشنگ و هیجان زیادی داره که در آخر به بالای مسیر یا علی وصل میشه.

 

با رسیدن به تخت سیاوش ( محل انشعاب چندین و چند مسیر که به طرف قله امتداد دارند ) ، وارد ماری 2 شدیم اما جناب امانی مسیر رو قدری تغییر دادند تا دست به سنگ بیشتری داشته باشه. این تغییر مسیر ما رو به ابتدای مسیر ماری 5 رسوند. سال گذشته افرادی رو دیده بودم که از این قسمت بالا میرند. مسیر ماری 5 از نظر سنگنوردی شبیه ماری 1 است و همون جذابیت رو داره اما 3-2 متر آخر مسیر ماری 5 بسیار خطرناکه چرا که در این صعود نهایی ، بدن در فضا قرار میگیره ( با یه پرتگاه بزرگ در زیر پا ) و از طرفی ، احتمال جدا شدن سنگهای آخری خیلی زیاده. به هر صورت تجربه ی زیبا و ارزشمندی بود و حاوی نکات آموزشی جدید. انشاءالله در آینده ی نزدیک این دو مسیر رو مستند خواهم کرد.

 

در مراجعت با یکی از دوستان گفتگوی مفصلی داشتیم. در این رابطه نکاتی به نظرم رسید که شاید نوشتن اونها برای خودم و دیگر کسانی که این مطالب رو میخونند مفید باشه :

-         دوستی زمانی دارای ارزش است که باعث رشد اجتماعی ، علمی ، فکری و معنوی ما بشه والا همین دوستی تبدیل به ضد ارزشی خواهد شد که آسیب و یا سقوط ما رو به دنبال داره.

-         در دوستیها ، رعایت حریمها و حرمتها ، حافظ و ضامن بقای دوستی خواهد بود.

-         بیرون رفتن از دایره ی ادب و اخلاق در دوستیها ، ممکنه بعضی وقتها یه شادی و نشاط زودگذر رو ایجاد کنه اما مطمئنا" در دراز مدت باعث کدورت و دشمنیهای آتشین خواهد شد.

-         معامله کردن اعتقادات و باورها و دست کشیدن از اونها به خاطر اینکه ممکنه کسی یا دوستی از بابت این اعتقادات و باورها به ما خورده بگیره ، میتونه باعث انحراف مسیر تکامل فکری و معنوی ما بشه.

-         با دوستان تا زمانی میشه مدارا کرد ( البته اینکار حد و اندازه ای داره ) که معایب و مشکلات اونها ، شخصی بمونه و آسیبش به دیگران نرسه. اما اگر دوستی ، کاری و رفتاری داره که باعث ضرر و زیان مادی و یا معنوی دیگران میشه ، هر گونه سکوت و یا مدارا با این رفتار ، همراستا شدن با خطا و اشتباه است. در این موارد اگر سکوت کردیم و اگر زمینه ای رو ( خواسته و یا ناخواسته ) فراهم کردیم که کارها و رفتارهای اشتباه اون فرد ، مجددا" تکرار بشه ، باید بدونیم که ما هم به اندازه ی فرد خاطی ( و در مواردی بیشتر از او ) مسئول خواهیم بود.

-         از مواضع تهمت باید دوری کرد. نباید رفتار و گفتارمون بگونه ای باشه که زمینه ی ایجاد برداشت منفی رو ایجاد کنه. این دوباره برمیگرده به همون موضوع حریمها و حرمتها

-         خانواده ، مهمترین ، پاک ترین و مقدس ترین نهاد اجتماعی ما است. هر چه از این نهاد دور بشیم ، به خود و به اطرافیان خود آسیب خواهیم رسوند.

-         تعارف و رودربایستی رو باید در دوستیها کنار گذاشت والا یا برای خودمون مشکل درست میکنیم ، یا برا دیگران.

-         وقتی کسی بر اشتباهش اصرار میکنه ، نیازی نیست بیش از اندازه ایثار کنیم. لکم دینکم و لی دین

-         تا نسبت به کسی اعتقاد و اعتماد لازم رو بدست نیاوردیم ، اشتباه محض است اگر پایه ی یک دوستی عمیق رو با اون فرد بریزیم. میشه با همه سلام و علیک و گفت و شنود داشت تا نیازهای اجتماعی خود و دیگران رو تامین کنیم ( این یه ضرورت اجتماعی است ) اما اگر خواستیم فراتر از این بریم ، داشتن شناخت کافی و کامل از طرف مقابل ، جزو واجبات خواهد شد.

-         تا جایی که اشتباهات افرادی که با اونها دوست بودیم به شخص خودشون و شخص خود ما مربوط میشه ، سعی کنیم بردبار و رئوف باشیم و ببخشیم. و در مواردی هم که موضوع به اشخاص ثالث هم ربط داره ، بدور از هر گونه کینه ورزی ، حرکت بر اساس عدالت رو در پیش بگیریم.