اللهم ادخل علی اهل القبور السرور


این دعا رو در ماه رمضان و بعد از هر نماز میخونیم. ظاهر دعا ، طلب سرور برای رفتگان از این دنیا است اما یه جور دیگه هم میشه به این دعا نگاه کرد. این دعا میتونه برای مردگان متحرک هم باشه. از منظر دنیای مادی ، هر وقت روح از کالبد آدمی خارج بشه و فقط یه جسد از آدم باقی بمونه که قدرت هیچ کاری نداره ( نه شنیدن ، نه دیدن ، نه حرکت ، نه ادارک و..... ) به این حالت میگیم مردن. اما از منظر معنوی مساله خیلی فرق میکنه. در قرآن کریم میخونیم که :

 

و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون

کسانی که در راه خدا کشته شدند مرده مپندار ، بلکه زنده اند و نزد پروردگارشان به ایشان روزی میدهند

 

مرحوم فوائد کرمانی در همین رابطه است که می سراید :

 

زنده ی جاوید کیست؟ کشته ی شمشیر دوست

کآب حیات قلوب در دم شمشیر اوست

گر بشکافی هنوز خاک شهیدان عشق

آید از آن کشتگان ، زمزمه ی دوست دوست

 

چه موقع ما زنده ی واقعی هستیم و چه موقع مرده ی متحرک؟ پاسخ به این پرسش رو میشه در یه بیت لسان الغیب پیدا کرد ، جایی که خواجه ی شیراز میفرماید :

 

هر آن کسی که در این حلقه نیست زنده به عشق

بر او نمرده به فتوای من نماز کنید

 

اگر دلی عاشق نداشته باشیم ، مرده ایم ( و هر مرده ای سزاوار نماز میت خواندن بر او ). کالبد انسانی که از عشق بویی نبرده باشد ، قبر اوست. در ماه رمضان از خدا میخواهیم که اللهم ادخل علی اهل القبور السرور.... خدایا در این ماه شریف سرور عشق را بر دل ما و بر قبرهای وجود ما داخل بفرما ؛ به حرمت محمد و آل محمد صل الله علیه و آله و سلم