بلاخره اولین صعود فنی رو روی دیواره ی مصنوعی انجام دادم.


دیشب برای اولین بار ، موقع صعود روی دیواره ، تمام حرکاتم رو قطری انجام دادم. تا بحال فکر میکردم که اولا" کاربرد اصلی حرکت قطری در تراورس عرضی است که باعث میشه با تعداد کمتری گیره ، مسافت بیشتری رو طی کنیم و ثانیا" شرایط جسمی و شناسنامه ای من!! اجازه نمیده که این تکنیک رو در حرکات طولی بکار بگیرم و احتمالا" بدنم کم میاره.

اما بر خلاف تصورم ، در هر دو باری که دیشب از دیواره صعود کردم ، بسیار نرم و راحت و بدون خستگی کارم رو به اتمام رسوندم و اونقدر انرژی داشتم که هم دست به گیره برگرم پایین و هم اگه لازم باشه بلافاصله صعود کنم. دیشب متوجه شدم در زمان بالا رفتن از دیواره ، انجام حرکات قطری باعث میشه که اولا" بیشتر فشار وزن به پا منتقل بشه و دستی که با گیره درگیر شده فشار کمتری رو تحمل کنه و ثانیا" دست آزاد ، فرصت استراحت و دریافت انرژی رو پیدا میکنه و این فرایند از اولین گیره تا آخرین گیره دنبال میشه و برای همین هم هست که با احساس خستگی به مراتب کمتری میتونیم مسیر رو به پایان برسونیم.

 

دیشب با یکی از دوستان سنگنورد در این مورد صحبت میکردیم که چرا بعضی وقتها دقیقا" در آخرین بخشهای مسیر صعود به یکباره احساس ترس از ارتفاع و هراس از افتادن به آدم غلبه میکنه و دستش دیگه به گیره نمیره و پاهاش میلرزه. گفتم این به دو نوع تفکری که در وجود ما آدما هست برمیگرده ؛ تفکر عاشقانه و تفکر عاقلانه. عشق ، بی پرواست و عقل ، محتاط. موقع عاشقی به خودمون میگیم هر چه بادا باد اما وقتی عقل بر احساسات ما چیره میشه میگیم سری که درد نمیکنه دستمال بهش نبند.

 

وقتی روی دیواره برای رسیدن به یه گیره ناچار به انجام حرکت ریسکی میشی ، عقل بهت میگه از اینکار صرف نظر کن چون تو ورزش رو برای سلامتی میخوای و نه سلامتی رو برای ورزش!! اما عشق بهت میگه اگر میخوای لذت بودن در بالاترین نقطه رو بچشی ، خطر کن و بپر.

جالب اینه که وقتی بر اساس تفکر عاشقانه ریسک میکنیم ( چه در ورزش و چه زندگی روزمره ) چه به مقصود برسیم و چه نرسیم ، از لذت خاص و ویژه ی عاشقانه رفتار کردن ، برخودار میشیم.

 

این حرف رو قبلا" هم گفتم و باز هم ضروریه که بگم جاده ی عشق ، از انتهای جاده ی عقل شروع میشه. حرکت از عقل به سوی عشق مثل به پرواز دراومدن هواپیما است. ابتدا باید در جاده عقل به پیش بریم و وقتی در این مسیر سرعت گرفتیم و به جایی رسیدیم که از تمام ظرفیت عقل استفاده کردیم ، اون موقع میتونیم بالهای عشق رو باز کنیم تا از زمین کنده بشیم و در آسمان عاشقی شناور....