موجی از اصلاحات انقلابی در کشورهای عربی به راه افتاده که نقطه ی آغازش کشور تونس بود و الان دامنه اش به مصر کشیده شده و معلوم نیست فردا ، آتش این تحولات به دامن کدوم کشورهای دیگه بیافته.


پادشاهی و شبه پادشاهی ( با ظاهر دموکراسی ) از جمله روشهای کشورداری قدیمی است که دیگه کمتر مردمی زیر بارش میرن. معمولا" دربار چنین حکومتهایی مملو از فساد اخلاقی و اقتصادی و سیاسی است. در بیشتر کشورهای دنیا ( که قبلا" نظام پادشاهی داشتند ) یا بطور کلی نظام پادشاهی به دور انداخته شده و یا اینکه پادشاه / ملکه و دربار پادشاهی حق دخالت در امور اجرایی کشور رو ندارند و مسئولین اجرایی توسط مردم انتخاب میشن. شاید منطقه ی خاور میانه از این حیث جزو عقب افتاده ترین مناطق دنیا باشه که هنوز که هنوزه ، رژیمهای پادشاهی و شبه پادشاهی در اون حکومت میکنند.

 

در کشورهایی نظیر عربستان ، اردن ، قطر ، کویت ، بحرین ، عمان ، امارات و مراکش پادشاهانی بر تخت سلطنت تکیه زده اند که تمامی ثروت بی انتهای کشورشون و تمامی پستهای مهم رو در اختیار دارند و هرگونه که مایلند این ثروت رو به مصرف میرسونند و پستهای مهم و حساس رو عین نقل و نبات بین اعضای خانواده ی خودشون پخش میکنند. خوندن خبرهای مربوط به دارائیها ، اموال و نحوه ی ریخت و پاشهای این افراد بجای اینکه گیج کننده باشد ، حال آدم رو بهم میزنه. پادشاهان این کشورها بعضی وقتا ژست مردم داری میگیرن اما کیه که ندونه اینها فقط یک ظاهرسازی بسرعت گذرا است.

 

در کشورهای دیگه ای نظیر مصر ، تونس و لیبی ، ظاهری از دموکراسی وجود داره اما حقیقت امر اینه که این هم یه مدل عوام فریبی است و قدرت در انحصار عده ای خاص است که با توسل به روشهایی کاملا" شبیه به پادشاهان ، اجازه  نمیدن که کسی به حریم قدرت و اقتدار اونها وارد بشه. در این کشورها هم تمامی قدرت و ثروت ، در اختیار یک فرد و وابستگان و نزدیکان و همفکرانش است. در مصر و تونس ، به ظاهر رژیم جمهوری برقرار است اما حسنی مبارک و زین العابدین بن علی ، روسای جمهور مادام العمر این دو کشور بودند!! آیا این حکومت مدام العمری فرقی با پادشاهی داشت؟

 

کشورهای سوریه ، سودان ، یمن و برخی کشورهای دیگر منطقه ، مثلا" دمکراتیک تر هستند اما در این کشورها هم فقط یک دیدگاه خاص حکومت رو در اختیار داره و عرصه ی رقابت سیاسی برای دیدگاههای دیگه یا اصلا" وجود نداره و یا در فضایی بشدت امنیتی و پلیسی ، هر گونه صدای مخالف سرکوب میشه.

 

مردم تونس در پی یک ماه ناآرامی ، بساط حکومت بن علی رو به هم زدند و الان حتی به دولت انتقالی هم رضایت نمیدن. در کشور مصر هم اوضاع داره بسرعت به سمتی پیش میره که عنقریب خبر سقوط حکومت رو خواهیم شنید. در اردن چند روز است که تظاهرات و گردهمایی مردمی جریان داره ( فعلا" در اعتراض به نخست وزیر اما خیلی زود نوک حمله به سمت پادشاه برخواهد گشت ). عمرو موسی دبیر کل اتحادیه عرب به کشورهای عربی هشدار داده که از وقایع تونس درس بگیرند. این موج سرنگونی حکومتهای خودکامه ، دیر یا زود به خلیج همیشه فارس هم خواهد رسید و رژیمهای سلطنتی و پادشاهی رو ریشه کن میکنه.

 

شاید تا بحال تصور میشد که بی حال ترین مردم دنیا ، مردم کشورهای عربی باشند که در مقابل حکمرانان خودشون همیشه سکوت اختیار کردند. اما تحولات اخیر نشون میده که صبر ملتها اندازه داره و حتی بی حال ترین مردم دنیا هم وقتی صبرشون لبریز بشه ، در عرض یک ماه ( مثل تونس ) و یا چند روز ( مثل مصر ) پایه های یک حکومت رو از ریشه درمیارن.

 

برای شنیدن خبر آغاز تحولات سیاسی و سرنگونی حکومتهای پادشاهی کشورهای دور و برمون لحظه شماری میکنم......