پس از چند ماه وقفه در تمرین صعود از صخره ی مصنوعی ( بدلیل سرمای هوا ) امشب در سالن سرپوشیده ، مجددا" از دیواره صعود کردم.


حدود 13 ماه قبل در همین سالن دست به گیره شده بودم. در طوا این 13 ماه با تکنیکهای سنگ نوردی آشنا شدم و سعی کردم قدرت بدنی خودم رو افزایش بدم. مربی محترم بنده جناب آقای ستایش ، رسیدن با بالاترین نقطه ی مسیر دیواره ی این سالن رو ، به عنوان هدف اولم تعیین کرده اند. این دیواره پس از 6 متر ارتفاع ، به اندازه ی 6 متر دیگه با شیب تندی در زیر سقف سالن ادامه پیدا میکنه. همیشه وقتی این دیواره رو میدیدم میگفتم محاله با این سن و سال و این قدرت بدنی بتونم به هدفی که برام تعیین شده برسم. آخرین باری که روی این دیواره کار کردم ( 1 سال پیش ) به زحمت تونستم 6 متر ارتفاع عمودی رو برم بالا.

 

امشب در غیاب جناب ستایش ، تصمیم گرفتم دوباره سراغ دیواره برم. همراه با حسین آقا و فرزندم به سالن رفتیم. فرزندم کار رو شروع کرد. مثل همیشه در استفاده ی مناسب از پاها مشکل داره. با چند استراحت تونست دیواره ی عمودی و 3 متر از مسیر زیر سقف رو طی کنه. نوبت من شد. بدون استراحت دیواره ی عمودی و 5 متر از مسیر زیر سقف رو رفتم. در موقع نصب یکی از اسلینگها بدلیل سفت بودن طناب حمایت ، قدری انرژی از دست دادم والا احتمال داشت همین امشب به هدفم برسم!

 

 

عکس دیواره ای که صعود کردم

 

 

مسیر سبز رو رفتم و فقط مسیر قرمز ( بطول 1 متر با سه گیره ) باقی مونده

 

آخر کار تصمیم گرفتم اسلینگها رو جمع کنم. صعودم بصورت قرقره بود. طناب حمایت در بالاترین بخش مسیر بود و پاندول شدن به معنای یه تاب خوردن اساسی میشد. اسلینگهای دیواره ی عمودی رو جمع کردم. اولین اسلینگ زیر سقف هم جمع شد. با یه حرکت کمی دینامیکی سعی کردم یه گیره ی دورتر رو بگیرم. دستم توی گیره قفل شد اما پام از دیواره جدا شد و پاندول شدم. فاصله ام تا آخرین اسلینگ حدود 5 متر بود. اول به طرف پایین افتادم اما با فیکس شدن طناب حمایت ، یه نیم دایره به شعاع 5 متر رو طی کردم و تاب بازیم آغاز شد! بحمدالله مشکل خاصی نبود. شاید این بهترین و قشنگترین پاندولی بود که تا بحال تجربه کردم. همه چیز در یکی دو ثانیه اتفاق افتاد و تموم شد.

 

با آزمایشی که امشب انجام دادم فکر میکنم بتونم تا پایان سال و با چند تمرین دیگه ، مسیر رو تا به آخر برم و بعدش به دنبال یه هدف دیگه باشم ؛ انشاءالله