یادداشت 1 مهر 1397

با اینکه 4 ماه پیش شغل و مسئولیتم در شهرداری تغییر کرد اما هنوز هم موضوعاتی که نقطه ی آغازش به نیمه دوم سال 95 برمیگرده برام تنش روحی ایجاد میکنه. به لطف خدا این تنشها یکی بعد از دیگری حل شده اما تداومش اذیتم کرده. شاید یه روز بتونم در مورد این موضوعات مطالبی رو بیان کنم. فعلا" که نمیشه اینکار رو کرد و هر چی هست رو باید بریزیم درون خودم.....


نزدیک به دو ماه میشه که هیچ فعالیت ورزشی نداشتم. حس و حالم در این مدت مناسب نبود و نمیخواستم با چهره ای غمگین در جمع حاضر بشم. شاید از چهارشنبه این هفته دوباره برنامه های پیشین رو از سر بگیرم.


46 سال پیش در چنین روزی (اول مهر ماه سال 1351) وارد مدرسه شدم و در صندلی کلاس اول ابتدایی نشستم. 8 سال بعد در 31 شهریور سال 1359 در حالیکه آماده میشدیم تا روز بعد از مدرسه راهنمایی به دبیرستان نقل مکان کنیم صدای غرش هواپیماهای عراقی که فرودگاه تهران رو بمباران کردند خبر از باز شدن مدرسه ای خاص و ویژه داد ؛ مدرسه ای که از بعد از ظهر 31 شهریور 1359 کلاسش آغاز شد و تا مرداد ماه سال 1367 ادامه پیدا کرد.

از هر دو تا مدرسه ی آموزش و پرورش  و مدرسه ی جنگ خاطرات زیادی دارم. در هر دو مدرسه معلمین بزرگواری داشتم ، همکلاسیهای با مرام و معرفتی و کسانی که در این دو مدرسه به مدارج بسیار بالا رسیدند ؛ گروهی در علوم دنیایی و گروهی دیگه در مردانگی و معنویت


تا جایی که حافظه ام یاری میده نقطه ی مشترک این دو مدرسه جناب آقای شیرازیان (اگر اسمشون درست بیادم مونده باشه) مدیر دبیرستان ابوریحان بودند که در اون دبیرستان تحصیل میکردم و خود این بزرگوار به درجه رفیع شهادت نائل شدند.


یاد معلمان و دوستان دوران مدرسه و دوران جنگ بخیر.


دست بوس همه ی معلمان عزیزم هستم (بجز معلم کلاس چهارم ابتدایی که هنوز هم از ایشون بشدت متنفرم ؛ نه بخاطر خودم بلکه بخاطر شکنجه های جسمی و روانی که بر علیه برخی همکلاسیهام بعمل آورد که یادآوریش باعث میشه بعد از این همه سال ، هنوزم حالم بد بشه). شاید انتخاب یه معلم از بین معلمین متعددی که در دوران تحصیل داشتم خیلی کار سختی باشه اما میخوام تمام احترام خودم رو هدیه کنم به خانم سلیمانی دوست داشتنی ، خانم ثابتی مهربان ، آقای شیخ السلام با وقار و دانشمند و زحمتکش ، آقای حریری ، خانم معافی ، آقای فرهاد و دیگر بزرگوارانی که حق زیادی به گردنم دارند. اگر این بزرگواران در قید حیات هستند براشون سلامتی و طول عمر توام با عزت و احترام آرزومندم و اگر هم به دیار باقی شتافتند براشون رحمت و مغفرت الهی رو مسئلت میکنم. 


امشب در نمازم برای همشون دعا میکنم.

/ 0 نظر / 53 بازدید