یادداشت 13 امرداد 1394 - ماجراجویی برای هیچ

امروز در برنامه کوهپیمایی که برگزار کردیم همراه دوستان و همکاران از مسیر چنگوله و آبشار و تنوره خاکی رفتیم تا نزدیک قله و از مسیرتله کابین برگشتیم پایین.


 

 

 

به ایستگاه امداد 125 رسیدیم. ماشین نجات آتش نشانی رو دیدم که داشت با سرعت میرفت بالا و این یعنی حادثه ؛ اون هم سومین حادثه در سومین روز متوالی.....

 

وقتی به نزدیک چشمه خاجیک رسیدیم ، فردی که دچار مشکل شده بود رو در انتهای مسیر کابل دیدم. قدری از مسیر اصلی خارج شده بود. مثل همیشه وسایل فنی به همراه داشتم. هارنس رو به پا کردم ، دو حلقه طناب انفرادی و سه تا کارابین پیج رو برداشتم و با بستن هدلایت روی کلاه ایمنی ، میان­بر زدم و خیلی سریع خودم رو به نزدیک اون فرد رسوندم. نمیدونم چرا و به چه دلیل از مسیر اصلی خارج شده بود؟ چند متری بالاتر گیر اوفتاده بود. خوشبختانه موقعیتش طوری بود که بدنش بطورکاملا" عمودی قرار گرفته بود و میتونست با کمی دقت ، گیره های دست رو خوب بگیره و خودش رو نگه داره تا امدادگران برسند.

 

در اینگونه موارد اگر خطر آنی فرد رو تهدید نمیکنه ، بهترین کار اینه که بهش آرامش روحی بدیم و منتظر بمونیم تا امدادگران با تجهیزات فنی نجات اقدام کنند چون اگر غیر از این باشه ، جان اون فرد و جان خودمون رو با هم به خطر میندازیم. البته اگر مشکل خیلی خیلی حاد باشه و ابزار مناسب رو همراه داشته باشیم و آموزشهای مورد نیاز رو برای امداد فرا گرفته باشیم ، میتونیم دست بکار بشیم (تاکید میکنم شرط اینکار وجود شرایط بسیار بحرانی ، همراه داشتن ابزار مورد نیاز و تسلط کامل به فنون امداد و نجات است - لازمه یادآوری کنم از نظر قانونی اگر بدون داشتن این شرایط برای نجات اقدام کنیم اما نتیجه چیز دیگری بشه و برای حادثه دیده اتفاقی بیفته ، قانونا" مسئول هستیم و باید پاسخگو باشیم).

 

لحظاتی پس از اینکه به فرد مورد نظر رسیدم ، امدادگر آتش نشانی هم فرود اومد. محل کارگاه فرود در سمت راست حادثه دیده بود. رفتم بالا و با کمک همکار دیگرم در آتش نشانی ، طناب رو قدری جابجا کردیم تا امدادگر نجاتگر در موقعیت بهتری بتونه کارش رو انجام بده.

 

 

 

بحمدالله با توجه به آموزشهای فنی که همکارانم در سازمان آتش نشانی دیده­اند و قدرت بدنی فوق العاده و ابزار کاملی که در اختیار دارند ، ظرف مدت بسیار کوتاهی فرد حادثه دیده رو صحیح و سالم به بالا هدایت کردند و عملیات نجات به پایان رسید. خدا رو صد هزار بار شکر که همه چی ختم به خیر شد اما باید از خودمون بپرسیم که آخه چرا؟ برای چی؟ به چه علت بیخود و بی جهت جان خودمون رو به خطر می اندازیم و گروه کثیری رو نگران میکنیم؟ مگه در کوه صفه به کسانی که از بیراهه و مسیرهای صعب العبور صعود کنند جایزه میدن؟ مگه این ورزش اونقدر برامون اهمیت داره که حاضریم جانمون رو براش به خطر بندازیم؟

 

موقعی که داشتم کمک میکردم تا طناب نجاتگر رو در موقعیت خوبی قرار بدم ، انگشتان دستم ناخودآگاه از فاصله­ی 20 سانتیمتری با سنگ برخورد کرد و بلافصله زخم و خون آلود شد. با خودم میگفتم وقتی یه برخورد از فاصله ی 20 سانتیمتری با سنگهای تیز و برنده ی صفه ، اینجوری آسیب میزنه ، پس اگه خدای نکرده این بنده خدا از این ارتفاع بلند به پایین پرت میشد ، سنگها با بدنش چه میکردند؟! آیا وقت اون نرسیده که قدری عاقلانه در این خصوص رفتار کنیم؟

/ 2 نظر / 93 بازدید
جاوید کاظم زاده

با سلام فکر می کنم تجربه برخورد با افرادی که در کوه صفه به خاطر نا آشنایی با مسیر ها در مناطق صعب العبور گیر کردن و نیاز به کمک دارن در بین کوهنوردان اصفهانی که به کوه صفه میرن یه تجربه مشترک باشه. و وای به زمانی که اون شخصی که کمک می خواد مجال کمک خواهی پیدا نکنه یا کسی نباشه که به دادش برسه... تو این تجربه مشترک افراد متفاوت از گروههای اجتماعی مختلف و حتی سطوح بالای فرهنگی رو میشه دید، در این خصوص حتما باید کار تخصصی انجام بشه تا دلایل این حجم بالای حوادث و راهکارهای جلوگیری ازش پیدا بشه. اما در این خصوص شخصا خیلی فکر کردم و مهمترین نتیجه ای که حاصل شد، تبدیل کوه صفه (با خصوصیات ویژه به عنوان یه منطقه به شدت صعب العبور) به پارک تفریحی خانوادگی صفه بود که متولی اون هم شهرداری اصفهان (بدون همفکری و یا با همکاری حداقلی با هیئت کوهنوردی) بوده و هست. گذشته از دلایلی که باعث به وجود اومدن این معضل شده، در حال حاضر راهکارهایی که به عنوان راه حل در نظر میاد تنها و تنها با همکاری کامل بین شهرداری و هیئت کوهنوردی امکانپذیر به نظر میاد و فکر می کنم حضرتعالی بهترین شخصی باشین که بتونید این هماهنگی رو ایجاد کنید...

جاوید کاظم زاده

... در جلسه چند روز پیش و پیش از صحبتهای آقای ویلیچکی هدفگذاری حضرتعالی برای صعود هشت هزاری از طرف استان اصفهان به عنوان چشم انداز و هدف اصلی اعلام شد که جای مباهات داره، اما نظر شخصی بنده اینه که با توجه به توانایی، خصوصیات و ارتباطات حضرتعالی (که به احتمال قریب به یقین رئیس هیئتی که جانشین شما بشه این ویژگیها رو نداره) بهتره به عنوان هدف اصلی یا حداقل یکی از اهداف اصلی ساماندهی و حل معضل کوه صفه در نظر گرفته بشه.